Dağ sustu da taş dile geldi bugün,
Rüzgâr bile yorgun geçti ovadan.
Bir çınarın gölgesi eğildi yere,
"İnsan ne vakit döndü bu davadan?"

Irmak dedi: "Ben hep aynı suyum da,
İçenlerin niyeti değişti oğul.
Eskiden avuçlarda dua taşırdım,
Şimdi gölgelerden korkuyor gönül."

Bir serçe kondu kurumuş dala,
Ne sitem etti ne de dövündü.
Bir tek buğday tanesini görünce,
Koskoca bahara umutla döndü.

Toprak dedi: "Beni sürüp durmayın,
Beni önce kalbinizde işleyin.
Ben tohumu elbet başağa çeviririm,
Yeter ki siz birbirinizi ezmeyin."

Bir ihtiyar çöktü akşam önüne,
Söz söylemedi, göğe baktı uzun.
Yılların yükü omzunu bükmemiş,
İnsanı yoran, omuz değil, hüzün.

Dağ dedi ki: "Yüksek olmak marifet
Olsaydı kartallar bilge doğardı.
Yükseklik, aşağıyı hor görmeden
Gölgende bir yetim uyutabilmektir."

Çınar dedi: "Baltayı da tanırım,
Gölge arayanı da tanırım ben.
Dalımı kırana da gölge verdim,
İnsan olmayı ağaçtan öğren."

Bir çocuk geçti elinde fidanla,
Gülmedim ona, dua ettim yalnız.
Bir tek fide bazen koca bir çağı
Yeşertecek kadar cesur olurmuş.

Ey yolcu...

Dünyaya iz bırakmak istiyorsan,
Taşa adını değil, gönle sevdanı yaz.
Çünkü taşı yağmur siler,
Demiri pas alır,
Sarayı zaman yıkar.

Ama bir gönülde açan iyilik,
Ömrünü senden uzun yaşar.

Ne kadar çoğalırsa çoğalsın karanlık,
Bir kandil, geceye boyun eğmez.

Ve insan...
Bir gün yeniden
İnsana dönerse,

İşte o vakit,
Toprak da rahat nefes alır,
Gökyüzü de...

Erol Kekeç/24.07.2026/Sancaktepe/İST

Paylaş:

3 Beğeni

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (1)

5.0

100% (1)

Toprağın sesi Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Toprağın sesi şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

Toprağın Sesi şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

YEŞİLIRMAK, @yesilirmak1

25.7.2026 02:06:48

5 puan verdi

Şiir, insan ile doğa arasında kurulan mistik ve hikemi bir diyalog üzerinden modern insanın vicdani yozlaşmasını, hırsını ve içsel yalnızlığını sorguluyor. Klasik halk şiiri geleneği (özellikle Yunus Emre ve Karacaoğlan çizgisi) ile tasavvufi derinliği harmanlayan bu metin, doğayı bir "öğretmen" ve "ayna" olarak konumlandırıyor.

Dağ, Taş ve Irmak: Şiir, insanın sustuğu veya hakikatten uzaklaştığı yerde doğanın söze gelmesiyle başlar. Irmak, saflığını korumuştur; değişen şey su değil, o sudan içen insanın "niyeti"dir. Bu, modern insanın dünyaya ve çevresine bakışındaki bozulmayı simgeler.

Serçe ve Küçük Umutlar: Kurumuş dala konan serçe, kanaatkârlığı ve teslimiyeti temsil eder. Tek bir buğday tanesinde koca bir baharı görmek, insanın kaybettiği "şükür" ve "umut" yetisine vurgu yapar.

Toprağın "Beni önce kalbinizde işleyin" çağrısı, dış dünyayı imar etmeden önce insanın kendi nefsini ve kalbini terbiye etmesi gerektiğinin altını çizer. İnsanlar arasındaki rekabet ve birbirini ezme hırsı, toprağın sadeliğiyle tezat oluşturur.

Dağın Yücelik Tanımı: Kibirlenen insana karşılık dağ; yüksekliğin ve makamın tek başına bir marifet olmadığını, asıl büyüklüğün mütevazılık ve zayıf olana kol kanat germek olduğunu söyler.

Çınar; kendisine zarar verene dahi gölge sunan fedakârlığı simgeler. "İnsan olmayı ağaçtan öğren" dizesi, doğanın insana ahlaki bir kılavuz olduğunu gösteren şiirin en güçlü vurgularından biridir.

Şiir karamsar bir tabloyla başlasa da geleceğe dair taze bir umutla son bulur. Elinde fidan tutan çocuk, yarını değiştirecek cesareti ve masumiyeti temsil eder.
Üslup ve Biçim Özellikleri

Şiir boyunca soyut kavramlar (hüzün, niyet, yükseklik, insanlık) somut simgelerle anlatılmıştır.

Teşhis ve İntak: Dağ, toprak, ırmak ve çınarın kişileştirilip konuşturulması metne fabl ve masal tınısı katarak anlatımı güçlendirmiştir.
Özetle eser; hırslarının peşinde yorulan insanoğluna, doğanın kadim bilgeliği üzerinden sabrı, merhameti, alçakgönüllülüğü ve umudu hatırlatan derin bir sitem ve davettir.