Ne çetinmiş şu ömrün açtığı meydan,
Her köşe bir tuzak, her yol imtihan;
Gül diye uzanan nice dikenli el,
Dost diye sokulan nice sinsi yılan.

Bir zaman insanı insana emanet sanırdım,
Sözün namusuna, vicdana inanırdım;
Meğer bazı gönüller pazara kurulmuş,
Ben hâlâ insanı insan bilip yanarmışım.

Ne yana dönsem bir başka yüz gördüm,
Kimi susmuş hak için, kimi güce güldü;
Kimi dün lanetlediği zulmü bugün
Kendi başına gelince mukaddes bildi.

Bir çağ ki teraziler eğri tartıyor,
Hakikatin sesi kalabalıkta batıyor;
Zalim kendi bayrağını göğe çekince
Mazlumun feryadı suç sayılıyor.

Ey vicdan! Sen nerede kaldın, söyle!
Hangi korkunun ardına saklandın böyle?
Bir insan düşerken el uzatmayacaksan
Ne diye taşırsın insan adını öyle?

Ben gördüm;
Bir lokma uğruna eğilen başları,
Bir koltuk uğruna değişen sözleri,
Bir alkış uğruna satılan yılları,
Bir menfaat uğruna susan gözleri.

Gördüm,
Kardeş kardeşin yarasına tuz basarken,
Dost dostun düşüşüne içten içe gülerken,
Hakkı savunmanın bedeli ağır gelince
Nice yiğitlerin gölgesine sinerken.

Sonra herkes göğe kaldırdı ellerini:
“Adalet!” diye haykırdı dilleri.
Lâkin adalet kendi kapısına gelince
Değişti birden bütün hükümleri.

Ey insan!

Hak, senin adamının ağzından çıkınca hak,
Ötekinin dilinden gelince neden nifak?
Zulüm sen yapınca hangi isimle masum,
Düşmanın yapınca neden kıyamet kopacak?

Bu nasıl vicdandır, bu nasıl terazi?
Bir elde Kur’an, bir elde nefsin pazarı!
Secdede Allah’ı arayan başlar
Dünyada kula kullukta neden bu kadar kararlı?

İnsanlık bir elbise değildir kardeşim,
İstediğinde giyip çıkardığın bir isim değil.
İnsanlık, en zor yerde belli olur;
Gücün varken ezmemek,
haklıyken taşmamak,
kızgınken bile haktan ayrılmamak demektir.

Düşmanına bile adalet edemeyen
Kendi adaletinden nasıl söz eder?
Sevmediğinin hakkını teslim edemeyen
Hangi hakikatin önünde diz çöker?

Bir gün susacak bütün meydanlar,
Sönecek alkışlar, kırılacak tahtlar.
Bugün göğe yükselen nice kudret
Yarın bir avuç toprağa emanet olacak.

Ne makam kalacak, ne şöhret,
Ne kalabalık, ne alkış, ne servet.
İnsanın yanında götüreceği tek şey
Vicdanına yazdığı kendi hükmü elbet.

O gün ne “biz” kalacak ne “onlar”,
Ne taraflar, ne saflar, ne duvarlar.
İnsan yalnız kalacak kendi hesabıyla;
Ve susacak bütün dünya, konuşacak yaptıkları.

İşte ben bundan korkarım:

Dünyayı kaybetmekten değil,
İçimdeki insanı kaybetmekten.

Bir gün aynaya baktığımda
Kendi yüzümden utanmaktan;
Haklı çıkmak uğruna
Hakkı çiğnemekten;
Bir kalabalığın uğruna
Vicdanımı susturmaktan.

Varsın dünya üstüme gelsin,
Varsın yol diken, gök kurşun kesilsin;
İnsan kalmanın bedeli neyse
Varsın ömrümce ödensin.

Çünkü baş eğmek kolaydır
Zor olan eğilmeden yaşamaktır.
Kalabalığa karışmak kolaydır
Zor olan yalnız kalsan da hakta kalmaktır.
Düşmana kızmak kolaydır
Zor olan kızgınlığın içinde bile
Adaleti diri tutmaktır.

Ey zaman!

Bizi malımızla değil,
Vicdanımızla tart.

Bizi sözümüzle değil,
Sözümüzün ardında duruşumuzla anlat.

Bize “Kimi yendin?” diye sorma;
“Kime zulmetmedin?” diye sor.

“Kaç kişiyi susturdun?” deme;
“Kaç mazlumun sesini duydun?” de.

“Ne kadar yükseldin?” deme;
“Yükselirken kaç kişiyi ezdin?” de.

Çünkü insanın boyu makamıyla ölçülmez,
Gölgesiyle de büyümez.

İnsan,
başkasının hakkını kendi hakkı kadar kutsadığı gün
gerçekten büyür.

Şimdi ey kalbim,
Bu kirli hengâmede sakın şaşırma yolunu.
Kin sana yön gösterirse
Vicdanınla kır onun kolunu.

Dünya çamur olabilir,
İnsan yine temiz kalabilir.
Çağ zalim olabilir,
Bir yürek yine merhamet edebilir.
Herkes eğilebilir,
Bir insan yine dimdik durabilir.

Ve belki de bütün kavganın özü budur:

Bu dünyada
çok yaşamak değil,

insan kalarak yaşamak.

Çünkü ömür geçer,
şehirler değişir,
saltanatlar devrilir,
isimler unutulur.

Ama bir insanın
adalet uğruna tuttuğu nöbet,

zamana karşı bırakılmış
en hakiki duruştur...

Erol Kekeç/02.09.2026/Sancaktepe/İST