​Toprak çekiyor üzerindeki soğuk yorganı,
Mermerdeki isim siliniyor önce.
Yabancı bir nefes doluyor ciğerlerine,
Yerden göğe doğru süzülüyor yağmur.
Bir veda değil bu onun için;
Dünyanın gürültüsüne mecburi dönüş.

​Zaman geriye sarıyor acımasızca:
Bükülen beli doğruluyor,
Saçlarındaki aklar çekiliyor şakaklarından.
Silindikçe yüzündeki o yorgun çizgiler,
Eksiliyor omuzlarındaki o mağrur keder.
Eksiliyor kazanılmış bütün ustalıklar...
​
Sözgelimi bir şair;
En olgun, en görkemli dizesinden sökülüp
O acemi, o henüz olmamış ilk sancısına düşüyor yeniden.
Mesela bir ressam;
Tuvalindeki ruhu silip renkleri birer birer karanlığa iade ediyor,
Geriye bomboş, suskun bir bez parçası kalıyor.
Örneğin bir âşık;
Yıllar boyu büyüttüğü o büyük sevdayı unutup
Bir yabancı gibi bakmaya başlıyor en çok sevdiğinin yüzüne.

​Küçülüyor eksildikçe takvim.
Dizlerindeki kabuklar soyulup kayboluyor ama
Yılların kazandırdığı o korunaklı kabuk da sökülüyor içinden.
Kelimeler terk ediyor zihnini, alfabeyi unutuyor.
Ne bir savunması kalıyor dünyaya karşı,
Ne de tecrübeden bir sığınağı.
​
Ve nihayet çekiliyor o sıcak, o dar karanlığa.
Sadece tek bir kalp atışı...
Suskun, gürültüsüz ve emniyette.
Tam "kurtuldu" dendiği an,
Bir ışık bıçağı yarıyor sığınağını,
Bir el çekip çıkarıyor onu bilinmeze.

​Düşünsene...
Tersine aksaydı nehir, böyle yazılsaydı kader;
Bütün o acıları sil baştan yaşamak için
Çıplak ve savunmasız ağlasaydı insan...

​İyi ki ölüyor hikâyenin sonunda,
Ya her şeyin bittiği yerden en başa geri dönüp
Yeniden doğsaydı?