İhtiyarladım artık,
saçlarıma kış oturdu,
ellerimde yılların çizgisi,
gözlerimde yarım kalmış yollar var.

Eskiden bir dağı görsem
çıkarım sanırdım başına,
şimdi bir merdivenin ortasında
durup kalıyorum biraz.

Ama yine de
bir çocuk gülerse sokakta
dönüp bakıyorum,
dünya hâlâ güzel olabilir diyorum.

İhtiyarladım artık,
çok insan geçti ömrümden;
kimi bir selam bıraktı,
kimi kapanmayan bir yara.

Sevdiklerimi toprağa verdim,
sevmediklerimi affettim,
kendimi ise
hâlâ tam bağışlayamadım.

Ne çok şey biriktirmişim içimde:
söylenmemiş sözler,
gidilmemiş şehirler,
öpülmemiş bir alın,
tutulamamış bir el...

İhtiyarladım artık,
ama yenilmedim.

Kalbim eskisi kadar hızlı değil belki,
fakat hâlâ haksızlığa kızıyor,
hâlâ bir türkü duyunca sızlıyor,
hâlâ sevince
genç bir delikanlı gibi çarpıyor.

Ve ölüm,
kapımın önünde beklese bile
ona diyeceğim ki:

Dur biraz arkadaş,
daha güneş doğacak,
daha çayım soğumadı,
daha söyleyecek
iki çift sözüm var hayata.

İhtiyarladım artık,
doğrudur...

Fakat yaşamak,
yaşamak hâlâ güzel şey be kardeşim;
bir ağacın gölgesinde soluklanmak,
bir dostun sesini duymak
ve sabaha karşı
umutla açmak gözlerini.