Bir damla yaş düştü gözümden,
kimse görmedi.

Oysa içinde
koca bir hayat vardı.

Geçip giden yıllar,
yarım kalan umutlar,
beklenen güzel günler,
bir türlü gelmeyen sabahlar...

İnsan bazen
üzüldüğü için değil,
çok yorulduğu için ağlar.

Taşıdığı yük ağırlaşır,
sustuğu sözler çoğalır,
gülümserken bile
içinden bir şeyler eksilir.

Hayat dediğin de böyle zaten;
bir gün verir,
bir gün alır.

Bir kapıyı açar,
ötekini sessizce kapatır.

Sonra insan dönüp bakar ardına,
“Ne çabuk geçti,” der.

Çocukluk gitmiş,
gençlik uzaklaşmış,
dostlardan bazıları kalmamış,
hayallerin bazıları
yolda unutulmuş.

İşte o zaman
gözlerin dolar.

Çünkü gözyaşı
yalnız acının değil,
yaşanmışlığın da izidir.

Bazen bir teşekkürdür hayata,
bazen bir sitem.

Bazen “çok yoruldum” der,
bazen de
“yine de vazgeçmedim.”

Ben artık biliyorum:

İnsan güçlü olduğu için
hiç ağlamayan değildir.

Ağladıktan sonra
yeniden ayağa kalkandır.

Ve hayat,
ne kadar incitse de insanı,
bir yerlerde
küçücük bir umut bırakır.

Belki de bu yüzden
gözyaşı acıdır...

Ama düştüğü yerde
insanı biraz hafifletir.