Sessizliğin secdeye vardığı bir ömürdeyim şimdi...
Ne vakti sayan bir saat kaldı duvarda,
Ne de göğsümde yarına inanan bir nefes.
İnsanı yok eden, zaman değilmiş meğer;
Zamanı yavaş yavaş tüketen, o yokluğun kendisiymiş.

​Kapanırken gözlerim karanlık gecede,
Aklımda ne ecel var ne bir telâş:
Sen, her gece yeniden can verirsin içimde.
Toprağa düşen bedenim değil
Bir ömre lâyık gördüğün yalancı bahar,
Dudakta kuruyan "kal" sözleri,
Ve uzanamayan ellerdir gömülen.

​Ben aşkını gül sandıkça,
Meğer dikenini büyütmüşüm yetim yüreğimde.
Sarılırken fark edemedim, olanları
Kendi mezarımı kazıyormuşum tenine
Ruhumun fatihası yine senin dilinde

Sen gittin...
Ben, gidişinin içinde rehin kaldım.
​Şimdi hangi rüzgâr esse, savrulan kül benim,
Hangi çocuk düşse kanayan dizi benim,
Şimdi yer yarılsa kıyamet kopsa ,
Dağın eteğinde karlar alev alsa tek sebebi benim.

Ne toprak bağrına bastı beni,
Ne gökyüzü sığınağı oldu ruhumun.
İki dünya arasında asılı bir ah gibiyim:
Karar belli... ayrılık kesin hüküm
Ama anla işte dilbilmezim , yürek sızım
Ne ölmeye yetiyor gücüm,
Ne de yaşamaya razıyım.

​Ölüm kapımı çalarsa bir gün,
Onu bir müjde gibi karşılayıp ağır misafir gibi baş üstünde tutacağım
Çünkü bir tek o susturur içimde ki amansız savaşı,
Ve ben ölürken kazanacağım.

​Derler ki toprak örter her günahı;
Belki doğrudur...belki de tek çare ölüme giden yoldur,
Lakin aşkın açtığı yaraya
Ne bu toprak kefen olur,
Ne de zaman merhem.
Çünkü bazı acılar mezara sığmaz;
Sakın ama sakın unutma !
dil bilmezim ,
gözü görmeyenim ,
Aşkını içine gömenler..., mezarsız yaşar