İnsanın düşüşü birdenbire olmuyor..
sinsi bir meyil, yanlış bir sığınak ve nihayetinde dipsiz bir boşluk.

Fark etmeden alıştığımız yanlışlar,
zamanla ayağımızın altındaki toprağı gevşetir.
Sonra bir gün kayarız.
O gün anlarız ki bizi düşüren şeyler, yanlış yere duyduğumuz güvendir.


Akrep ve yelkovanın insafına sığınamayız artık.
çünkü zamanın zembereği çoktan kırılmıştır.
Mekanik olanın yani yapay olanın bizi kurtaracağı illüzyon da bitmiştir.

Şimdi vakit yürüme vakti.
Dünyanın telaşı olan o uykucu haller uyanmadan
gerçeği eğip büken şarlatanlar yolumuzu kesmeden,
sessizce ama kararlı adımlarla ilerlemeli.
Üstelik acele etmeli.. gölgeler ikindiye varıp karanlığı yolumuza sermeden,
ışık hala bize rehberlik ediyorken çıkmalı yola.

Akıl kiracılarından, kalp sığınaklarına
En büyük hatamız aklımızı kiraya vermekti.
Düşünmeyi, hissetmeyi, kendi gerçeğimizi aramayı başkalarının kalıplarına devrettiğimiz gün gömüldü ruhumuz o karanlığa.
Kiracısı olduğumuz o yabancı fikirler, kendi evimizde bizi kör etti.

Oysa şimdi, o kiralık akıllardan firar etme zamanı.
Şimdi düşe kalka da olsa, sadece ve sadece sığındığımız kalplerle yürüme vakti.
İnsanı düştüğü kuyudan çıkaracak olan kuru bir mantık değil,
omuz omuza duran samimi kalplerdir.


Yolumuzun üzerindeki sahte gölgelikler, bizi gerçeğin sıcaklığından alıkoyan tüm o süslü tuzaklar arkamızda kalmalı. Varsın adımlarımız yorulsun, varsın ayaklarımız taşa çarpsın.

İçimizde bir yerlerde, tüm bu yıkıma rağmen yeşermeyi bekleyen o inatçı umut tohumunu sulamalıyız. Yarınlara, heybemiz boş ve yılgın olarak değil, bilakis yaşanmışlıklarla, sevdayla ve dirençle, yani dolu dolu varmalıyız.

Her kayış bir uyanışsa eğer, şikayet etmeyi bırakmalı. Heybeleri toplama, aklın prangalarını çözme vakti geldi.
İçimizdeki o kırık saati susturup, kalbimizin ritmine kulak vererek yürümeliyiz.

Ama şehirden şehre değil.
Yanlıştan doğruya.
Korkudan umuda.
Nefretten vicdana.
Emanet fikirlerden hakikate.

Eski kibirlerimizden...
öfkelerimizden.. kendimizi küçülten alışkanlıklarından...
kendimizden yeniden dönebilmek için.

Eyvallah o vakit.
en içten tebrikler.

Güne seçilmesi tesadüf değil… Şiiriniz insanın kendi içindeki karanlıktan geçip ışığa varma yolculuğunu öyle derin anlatıyor ki.
Düşe kalka ilerlemeyi, başkalarının sesiyle değil kendi iç sesiyle yürümeyi hatırlatıyor.
“Kiraya verdiğimiz akıllar” dizesi ise şiirin de günümüzün de en çarpıcı yüzleşmesi bence…
Bugünün şiiri; fark edene uyanış, hissedene yeniden doğuş gibi.
Kaleminize ve yüreğinize sağlık…

Tebrikler,saygılar 🌿✨