Boz bulanık sulardan içtik
Kuyusu olmayan köyden
Hep kömürlü ellerimizle
Oysa maziyi çok sevmiştik

Şimdi kara çalıyoruz dilimize
Devşiriyoruz isli kelimeleri
Beyaz tebeşirlerle beyaz tahtayı yazıyoruz
Sanki kömür parçası olmuş kalemimiz
Biz kömür madenin de mi yaşıyoruz

Gözlerimizdeki karadan bakıyoruz
Her şeyi kapkara görüyor içimiz

Geçmişin gölgelikleri düşüyor önümüze
Yine yeniden yolumuz çıkıyor size
Ah açılmamış açelya
Renkleriniz ele veriyor yönünüzü

Şimdi bir kısrağı başı boş bırakıyorum
Bozkırın ortasında
Kurtlar çakallar yol eylemesinler
Deli dolu coşup durmasın çağlayanı şehrimin

Kenetli eller duruyordu öylece
Sen sızlak gönlüm neylersin
Bu gölge çoktan kayboldu
Güneşi taşıma orta yerde
Başın göğe eremez bilirsin
Çekip gitmek isterim sessizce

Na hak yere çok zaman eskittik
Zaman bize esnemedi durmadı saatler
Kışı karşıladık yazı ektik buz ettik
Çıkılmaz dağ başı gibi içimizde biz büyüttük
Sessiz bir çığlık nasıl duyulur bilmem
Ne ettiysek bize hep biz ettik

Yol verin dağlara sürüler karışsın ceylanlara
Düşümüz kolay varsın yarınlara
10 06 2026
Hayrettin Şahin