Bir insanın kendine bile ağır gelen bir yolculuğu var burada… ne tam gidiş ne tam kalış.
Sizin dizelerinizde “hafif meşrep” diye kendinizi yaftaladığınız yer aslında bir dağınıklık değil, uzun süredir taşınan bir yorgunluğun adı gibi duruyor. İnsan bazen kendini hafif sanır ama aslında en ağır yükü kendi içinden taşır.
“Kapı kolu gibi oldu aşk” dediğiniz yer çok çarpıcı… Bir şeyin içinde sürekli açılıp kapanan ama hiçbir yere varamayan bir his. Gelenin de gidenin de aynı ağırlığı bırakması… ve insanın en sonunda içeride kilitli kalması.
Burada bir aşk hikâyesinden çok, bir “yönünü kaybetmiş benlik” var. Zaman geçmiş ama içindeki yer değişmemiş. Dış dünya akıyor gibi ama içeride hep aynı oda, aynı anahtar deliği.
Ve en sonda “gönlümü arıyorum” demeniz, bütün bu dağınıklığın içinde aslında en sade ve en gerçek cümle. Çünkü bütün o savrulmaların altındaki asıl mesele, kaybedilen bir duyguyu geri çağırmak gibi bir yerini hâlâ toparlamaya çalışan bir iç ses... Ki bu ses bana kendimden aşina...

Çok tebrikler, sevgi ve saygılar...