Çok eski bir masaldı bizimkisi,
Ne başlangıcı belliydi ne sonu.
Bir rüzgârın unuttuğu şarkıydı sanki,
Bir yağmurun toprağa söyleyemediği sırrı.
Biz sustukça büyüdü kelimeler,
Konuştukça eksildi cümlelerimiz.

Kimselere anlatamadığımız bir hikâyeydi.
Çünkü herkes aşkı bildiğini sandı,
Ama hiç kimse bizim susuşumuzu anlayamadı.
Bir bakışın ömrü kaç yıl sürer,
Bir vedanın sesi kaç mevsim diner,
Bunu yalnız biz öğrendik.

Sen gülünce bahar olurdu içimde,
Ben susunca sonbahar inerdi yüzüne.
İki mevsim arasında kalmış
Küçük bir kuş gibiydik;
Ne göç edebildik uzak diyarlara,
Ne de aynı dala yeniden konabildik.

Gece, adını yıldızlara yazardı.
Ben göğe bakar, seni okurdum.
Sabah olunca bütün harfler silinir,
Geriye yalnız içimde büyüyen
Adsız bir özlem kalırdı.

Çok eski bir masaldı bizimkisi...
Prensleri yoktu, sarayları yoktu.
Mutlu sonlar hiç uğramadı kapımıza.
Biz, kaderin unutulmuş sayfasında
Birbirine dokunamayan
İki cümle olarak kaldık.

Bir gün zaman bile yoruldu bizi beklemekten.
Saatler durmuş gibi görünse de
Aslında yalnız biz geride kaldık.
Takvimler değişti, şehirler büyüdü,
Yollar uzadı, insanlar çoğaldı;
Ama senin adın hâlâ
Kalbimin ilk harfi olarak durdu.

Kimselere anlatamadığımız için
Kimse inanmadı yaşadıklarımıza.
"Abartıyorsunuz," dediler.
Oysa acının en sessiz hâliydi bizimkisi;
Bağırmadan yıkan,
Ağlatmadan eksilten,
Unutturmadan yaşatan.

Bir deniz kıyısında bıraktık gençliğimizi.
Dalgalar aldı götürdü ayak izlerimizi.
Ama deniz bile silemedi
Kalbimizin birbirine yürüyüşünü.
Çünkü bazı yollar kumda değil,
İnsanın ruhunda kalır.

Şimdi yıllar geçti.
Aynalara bakan yüz değişti belki,
Ama aynaya bakan yürek değişmedi.
Hâlâ bir şarkıda seni arıyorum,
Hâlâ eski bir sokaktan geçerken
Adımlarım seni hatırlıyor.

Çok eski bir masaldı bizimkisi...
Sonunu kimse yazamadı.
Belki de bazı masalların
Mutlu ya da mutsuz sonu olmaz.
Sadece anlatılamayan bir sessizlik olur,
Ömür boyu insanın içinde yankılanan.

Eğer bir gün yollar yeniden kesişirse,
Geçmişi konuşmayalım.
Çünkü geçmiş, konuşuldukça kanayan
İnce bir cam parçasıdır.
Sen yalnız gözlerime bak,
Ben bütün yılları orada okuyayım.

Ve eğer hiç karşılaşamazsak,
Bilsin gökyüzü, bilsin rüzgâr, bilsin yağmur:
Biz birbirimizi kaybetmedik.
Sadece aynı masalın
Farklı sayfalarında kaldık.

Çok eski bir masaldı bizimkisi...
Ne tam bitti ne de yeniden başladı.
Kimselere anlatamadığımız için
Belki de en çok bize ait kaldı.
Çünkü bazı aşklar,
Dillere destan olmak için değil;
İnsanın kalbinde,
Sessizce sonsuza kadar yaşamak için vardır...

Ufuk Güney