Gitme...
Daha söyleyecek sözlerim
Suskunluğumdan büyüktür.
Bir veda, bir ömrü
Tek cümleyle eksiltmesin.

Gitme...
Kapıyı usulca çekip çıkarsan,
Bu ev duvar olmaktan vazgeçer.
Pencereler gökyüzünü unutmaz belki,
Ama ben, sabahı unuturum.

Sen giderken
Saatler çalışır yine,
Takvimler yaprak döker,
Kuşlar göç yollarını bilir.
Bir tek ben,
Kendi yolumu kaybederim.

Gitme...
Bir insanın yokluğu,
Sessizlikten daha ağırdır.
Adını söylemeyince
Dil eksik kalır,
Gülmeyince
Mevsimler yarım kalır.

Bir akşam vakti
Çayın buharında seni ararım.
Bir fincanın karşısı boş kalır,
Masadaki ikinci sandalye
Senden başka kimseyi beklemez.

Gitme...
Çünkü bazı ayrılıklar
Sadece iki insanı ayırmaz.
Bir şehri ikiye böler,
Bir ömrü eski ve yeni diye ayırır,
Bir kalbi kendine yabancı eder.

Rüzgâr saçlarını savururken
İçimden geçen duaları bilmezsin.
Her adımında
Bir parçamı yanında götürdün.
Ben ise geride kalan
Hatıraları toplamaya çalıştım.

Ne kadar güçlü görünsem de
İnsan bazen
Kendi yıkıntısının altında kalıyor.
Bir tebessümle saklanan acılar,
Gece olunca
Gözyaşına dönüşüyor.

Gitme...
Henüz anlatamadığım
Çocukluğum var sana.
Yaralı yanlarım,
Kırılmış hayallerim,
Kimseye göstermediğim
Sessiz korkularım var.

Belki birlikte
Yağmuru seyredecektik.
Belki aynı gökyüzüne
İki farklı duayla bakacaktık.
Belki de
Hayat bize geç kalmayacaktı.

Şimdi sensizliğin
İnce bir sızı gibi dolaşıyor içimde.
Ne geçiyor,
Ne de tamamen yerleşiyor.
Her gün yeniden doğuyor,
Her gece yeniden büyüyor.

Gitme...
Çünkü giden sadece sen olmazsın.
Birlikte kurduğumuz düşler,
Yarım kalan cümleler,
Saklanan mektuplar,
Verilemeyen çiçekler de gider.

Eğer yine de gitmek zorundaysan,
Ardına dönüp son kez bak.
Belki gözlerimde
Kalmanı isteyen binlerce cümleyi
Tek damla yaşta görürsün.

Ben seni suçlamam.
Bazı yollar
Birlikte yürünemez.
Bazı kaderler
Bir kavuşmayı değil,
Bir özlemi yazar.

Ama bil ki,
Bir gün adın anıldığında
Kalbim yine aynı yerden sızlayacak.
Çünkü gerçek sevgi,
Unutmakla değil,
İçinde yaşamayı öğrenmekle sınanır.

Gitme...
Kal demeye gücüm kalmasa da,
Dualarım peşinden gelir.
Ve eğer bir gün
Rüzgâr sana benim sesimi getirirse,
Bil ki o ses hâlâ aynı şeyi fısıldıyordur:

Gitme..
Çünkü bazı insanlar gider,
Ama arkalarında
Bir ömür sürecek kadar
Derin bir hasret bırakırlar.


Ve ben,
Hasreti bir şehir gibi taşıyorum içimde.
Her sokağında sen varsın,
Her köşesinde yarım kalmış
Bir gülüşün yankısı.

Gitme...
Henüz birlikte dinlemediğimiz
Şarkılar var.
Henüz adını koymadığımız
Mutluluklar,
Henüz gölgesinde oturmadığımız
Ağaçlar var.

Bir gün yaşlanacaktık belki,
Saçlarımızın akına gülüp
Gençliğimizi konuşacaktık.
Kırışan ellerimiz
Yine birbirini bulacaktı.
Şimdi o düşler,
Rüzgârın önüne savrulmuş
Sonbahar yaprakları gibi.

Sana kırgın değilim.
Kırgınlığım zamana...
Bizi aynı yolda yürütüp,
Aynı gökyüzünün altında
İki yabancıya dönüştüren zamana.

Her gece
Yıldızlara bir dilek bırakıyorum.
Belki bir tanesi
Senin pencerene düşer diye.
Belki sen de
Aynı göğe bakarsın diye.

Gitme...
Çünkü sevda,
Sadece kavuşmak değildir.
Bazen beklemektir,
Bazen susmaktır,
Bazen de kimse bilmeden
Bir ömür aynı adı
Kalbinde taşımaktır.

Ellerim boş kaldı,
Ama dualarım dolu.
Sesim kısıldı,
Ama içimde sana seslenen
Bir çocuk hâlâ büyümedi.

Ne zaman yağmur yağsa,
Islanan kaldırımlarda
Ayak izlerini arıyorum.
Biliyorum,
Bulamayacağım.
Yine de umut,
İnatçı bir çiçek gibi
Yıkıntıların arasından
Boy vermeye devam ediyor.

Belki yıllar geçecek,
Takvimler değişecek,
Şehirler büyüyecek,
İnsanlar çoğalacak.
Ama bazı sevgiler
Zamana yenilmez;
Sessizce yaşar,
Sessizce bekler.

Eğer bir gün
Yolun yeniden bana düşerse,
Kapımı çalmana gerek yok.
Çünkü ben,
Sesini rüzgârdan tanırım,
Adımlarını uzaktan duyarım,
Gözlerini kalbimle görürüm.

Ve o gün anlarsın;
Gerçek sevgi,
Git diyebilmek değil,
Gitse bile
İçindeki yerini hiç eksiltmemektir.

Şimdi son kez söylüyorum,
Bir yakarış gibi,
Bir dua gibi,
Bir ömürlük özlem gibi:

Gitme...
Çünkü sen gidersen
Yalnız bir insan değil,
Bir mevsim eksilir dünyamdan.
Bir güneş erken batar,
Bir kuş yuvasını unutur,
Bir nehir denize kavuşamaz.

Ve ben,
Her yeni sabah
Seni bekleyen eski bir akşam olurum.
Her yeni bahar
İçimde açmayan bir çiçeğe döner.
Çünkü bazı ayrılıklar
Bir günü değil,
Bir ömrü karartır.

Gitme...
Kalabilirsen sevgiye,
Kalabilirsen umuda,
Kalabilirsen bize...
Çünkü bazen bir insanın kalışı,
Bin şiirden daha güzel,
Bin vedadan daha değerlidir...

Ufuk Güney