Afrika’da doğmuş bir çocuğum ben,
Umutlarım asla tükenmez.
Gölgem bile beni terk etse de,
Gülüşüm yoksulluğa yenilmez.

Dünya gözünü kapatmış bizlere,
Gökte kalmadı ne gündüz ne gece.
Öyle bir yerde zaman durdu ki,
Ölüler bile ölmedi bu yoksul yerde.

İçim de Cennetten bir pınar var,
Siyah Beyaz demeden ayırmaz,
İçmesini bilene rengin tarifi olmaz,
Bu kıtada açlığın tarifi yapılmaz.

Tarifi mümkün olmayan ne varsa,
Bu topraklarda var, açlık sefalet.
Dünya tokluktan şımarıp azarken,
Afrika’da çocuklar aç ölüyorlar.

Çamurdan oyuncaklarım var elimde,
Fakat düşlerim gökyüzünden daha büyük.
Açlığın gölgesi düşse de yüzüme,
Sırtımda taşıdığım umut, en ağır yük.

​Tok evlerin pencerelerinden sızan ışık,
Hiç ısıtma dı bizim karanlık gecemizi.
Bir dilim ekmeğe ömür biçen dünya,
Görmek istemez gözlerimizde ki derin izi.

Gözümden dökülen her tozlu damla,
Toprağa değil, vicdanlara batar.
Sussam da haykırır bu küçük beden:
İnsanlık öldü mü, yoksa kör mü en baştan?...

Ufuk Güney