Gün gelir, tuttuğun dal elinden kayar,
Güvendiğin yollar sessizce daralır.
O vakit anlarsın; insanı ayakta tutan
Serveti değil, vicdanıdır.

Gün gelir, yüksekten bakan gözlerin,
Bir çift merhametli göze muhtaç olur.
Kibirle yükselen her gölge,
Alçak gönüllülüğün ışığında kaybolur.

Gün gelir, dilinden çıkan tek söz,
Yıllarca peşini bırakmaz.
Öyleyse konuşmadan önce düşün;
Kırılan kalp, camdan daha zor onarılır.

Gün gelir, öfkeyle attığın adım,
Seni en sevdiğinden uzaklaştırır.
Sabır bazen sessiz kalmaktır;
Ama o sessizlik, en büyük zaferi hazırlar.

Gün gelir, dost sandığın kalabalık dağılır,
Bir tek vefalı yürek yanında kalır.
İnsan çok tanıdığıyla değil,
Doğru tanıdığıyla zengin olur.

Gün gelir, aynaya baktığında
Yüzünü değil, geçmişini görürsün.
İşte o zaman anlarsın;
Her davranış, kader defterine düşen bir satırmış.

Gün gelir, haksız kazandığın her şey,
Avuçlarından kum gibi akar.
Helâl lokmanın bereketi,
En büyük servetten ağır basar.

Gün gelir, gururun diz çöker,
Affetmenin büyüklüğünü öğrenirsin.
Çünkü kin taşıyan omuz yorulur,
Sevgi taşıyan gönül hafifler.

Gün gelir, gençliğin rüzgârı diner,
Saçlarına aklar misafir olur.
O vakit pişmanlık değil,
İyilikler arkadaşın olsun.

Gün gelir, çocuklar seni örnek alır,
Sözlerinden çok hâline bakar.
Onlara bırakacağın en büyük miras,
Temiz bir isim ve dürüst bir yaşamdır.

Gün gelir, yalnız kalırsın.
Telefonlar susar, kapılar kapanır.
O zaman çaldığın her kapıyı,
Açtığın her gönlü hatırlarsın.

Gün gelir, dünya senden yüz çevirir,
Toprak ise seni sessizce bağrına alır.
Ne makam gelir yanında,
Ne de alkışların yankısı.

Öyleyse ey gönül;
Kimseyi küçümseme.
İyiliği gösteriş için değil,
Allah rızası için yap.

Doğru bildiğinden şaşma,
Yalanın gölgesinde serinlik arama.
Çünkü hakikatin güneşi geç doğsa da,
Mutlaka karanlığı dağıtır.

Gün gelir, herkes kendi ektiğini biçer.
Merhamet eken huzur toplar,
Dürüstlük eken güven toplar,
Sevgi eken dua toplar.

Ve unutma...

Hayat, insana ne kadar yaşadığını değil,
Nasıl yaşadığını sorar.
Geride bıraktığın iz,
Söylediğin sözlerden daha uzun yaşar.

Bugün iyiliği seç ki,
Yarın pişmanlığı seçmek zorunda kalmayasın.
Bugün gönül kazan ki,
Yarın yalnızlığın yükü ağır olmasın.

Çünkü gün gelir...
Her insan kendi vicdanıyla baş başa kalır;
O mahkemede ne yalan konuşur dil,
Ne de hakikati örter zaman.

Ve gün gelir...

Bir çınarın gölgesinde dinlenirken,
Gençliğinin telaşı geçer gözlerinden.
"Keşke" dediğin her söz,
Vaktinde söylenmeyen doğrunun yankısıdır.

Gün gelir, elindeki ekmeği
Bir lokma diye bölüşmenin,
Bir sarayın kapısını açmaktan
Daha büyük olduğunu anlarsın.

Gün gelir, verdiğin selam,
Unutulmuş bir yüreği diriltir.
Bir tebessüm bazen,
Bin nasihatten daha derin iz bırakır.

Kimsenin yükünü küçümseme.
Omuzunda taşıdığı acıyı
Sadece Allah bilir.
Dışarıdan gülen nice insan,
İçinde sessiz fırtınalar saklar.

Gün gelir, en büyük imtihanın
Zenginlik değil, yokluk olur.
Yoklukta dürüst kalabilen,
Varlıkta da şaşmaz yolundan.

Çocuklara doğruluğu öğret,
Ama önce doğruluğu yaşa.
Çünkü nasihat kulaktan girer,
Örnek ise yüreğe yerleşir.

Bir yetimin başını okşa,
Bir yaşlının elini tut,
Bir garibin hâlini sor.
İnsanlık, büyük sözlerde değil,
Küçük iyiliklerde büyür.

Gün gelir, kapını çalan olur.
Unutma;
Sen de vaktiyle
Bir kapının önünde beklemiştin.
İmkânın varsa geri çevirme,
Çünkü veren el,
Alan elden önce huzur bulur.

Diline sahip ol.
Söz, yaydan çıkan ok gibidir;
Hedefine vardı mı geri dönmez.
Tatlı dilin açamayacağı kapı yoktur,
Sert sözün kapatamayacağı gönül de yoktur.

Kıskanma.
Başkasının nimetine göz diken,
Kendi nimetinin kıymetini unutur.
Şükreden gönül çoğalır,
Şikâyet eden gönül daralır.

Çalışmaktan vazgeçme.
Emek, alın terinin duasıdır.
Kolay kazanılanın kıymeti az,
Helâl emekle kazanılanın bereketi çoktur.

Vaktin kıymetini bil.
Saat durmaz,
Takvim beklemez.
Bugün ertelenen iyilik,
Yarın yapılamayabilir.

Haksızlığa sessiz kalma,
Ama öfkeyle de konuşma.
Adalet, bağırmakla değil,
Doğru durmakla kazanılır.

Gün gelir,
Adın unutulur belki.
Fakat iyiliğin unutulmaz.
Bir insanın duasında yer almak,
Yüzlerce övgüden daha değerlidir.

Ve son nasihat şudur:

Hayatı, kırarak değil onararak yaşa.
İnsanları kullanarak değil,
Onlara fayda olarak yaşa.
Nefret bırakarak değil,
Sevgi bırakarak ayrıl bu dünyadan.

Çünkü gün gelir...
Son defa gökyüzüne bakarsın.
Son defa bir nefes alırsın.
Son defa sevdiklerine gülümsersin.

O gün geldiğinde,
Ardında kalanlar servetini değil,
Merhametini anlatsın.
Makamını değil,
Dürüstlüğünü hatırlasın.

İşte o zaman,
Ömür gerçekten yaşanmış olur.
Ve insan,
Toprağa değil;
Gönüllere emanet edilmiş olur...

Ufuk Güney