Yollarımız ayrıldı, bitti mutlu anlarımız,
Soldu el ele iken yeşeren bağlarımız.
Bir fırtına koptu da dağıldı harmanımız,
Bozuldu düzenimiz, kırıldı kollarımız.

Hani hiç bitmeyecek sanırdık bu masalı,
Dertler yüreğimize taş gibi yaslandı
Şimdi dertli bir yürek, gözlerimiz tasalı,
Dökülür yapraklarımız, ayrıldık işte bugün.

Ne bir selam gönderdin, ne de bir haber saldın,
Beni bir başıma kederle baş başa bıraktın.
Uzaklarda kimbilir hangi hülyaya daldın,
Aramızda dağlar var, ayrıldık işte bugün.

Resimler sararacak, mektuplar eskiyecek,
Akan gözyaşlarımı kimbilir kim silecek.
İçimdeki bu sancı belki de hiç bitmeyecek,
Karanlığa gömüldük, ayrıldık işte bugün.

Anılar adım adım takip eder izimi,
Kader adil davranıp güldürmedi yüzümü.
Ayrılık rüzgarı bak söndürdü közümüzü,
Tükendi umutlarımız, ayrıldık işte bugün.

Sen kendi yolunda git, ben kendi yolumda yım,
Gönlümde yangınlar var, sanma ki huzurdayım.
Çaresiz bir dert ile derin bir uçurumdayım,
Dualar boşa gitti, ayrıldık işte bugün.

Adını anmam artık, kapandı bu eski defter,
Bize kalan tek şey bak, bitmeyen acı keder.
Kısmet böyleymiş demek, yazılmış bize kader,
Son bir el sallamadan, ayrıldık işte bugün...

Ufuk Güney