Boşa tükettim ben bunca yılımı,
Kıran kırdı gitti ince dalı mı.
Bir gün sormadın ki garip halimi,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Ağır geldi bana yüklediğin yük,
Omuzum da dağ gibi keder bölük bölük.
İçim darmadağın, ruhum bölük pörçük,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Her gelen bir darbe vurup da gitti,
Ömrümün baharı kış ile bitti.
Sessiz çığlık larım göklere yetti,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Geceye sığındım, gündüzden kaçtım,
Sadece yaramı içime açtım.
Sevgi ekecekken dertler mi saçtım?
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Ne bir liman kaldı ne de bir sığınak,
Kurudu gözümde en son damla ak.
Bana kalan sadece bir kuru yaprak,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Hangi kapıyı çalsam kapalı yüzüme,
İnanmaz oldular doğru sözüme.
Karanlık gölgeler çöktü gözüme,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Umut bahçesini yeller savurdu,
Bağrımı amansız ateşler kavurdu.
Kader en sonunda sırtımdan vurdu,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Aynalar bile yabancı oldu,
Gülümseyen çehrem sarardı soldu.
Gönül haneme hüzünler doldu,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Taşısam da biter elbet bu canı,
Unuttum neşeyi, unuttum anı.
Sardın etrafımı dört bir yanı,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Artık Ne bir sitem ne bir ahım var,
Geceye karışan tek günahım var.
Yorgun bir yürekle son sabahım var,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Ne kapım çalındı ne soran oldu,
Umutlar içimde kuruyup soldu.
Gözlerim yollarda yaş ile doldu,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Taş bastım bağrıma, sesim çıkmadı,
Kimse şu halime bakıp bıkmadı.
Gönlümün ateşi bir an sönmedi,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Vefasız dostların izi kalmadı,
Çektiğim ahları kimse almadı.
Şu garip gönlüme huzur dolmadı,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Geçti gençlik çağım bir rüya gibi,
Kurudu pınarlar, tükendi dibi.
Bulunmaz dertlerin çaresi, sebebi,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Yıkıldı umudun son kalesi de,
Dindi bu gönlün her hevesi de.
Bitti artık yolun son nefesi de,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Çok istedim ama bir gün gülmedim,
Şu fani dünyada murad ermedim.
Kendi kaderimi kendim çizmedim,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Düzen bozuk idi, çarklar ters döndü,
Gözümün önünde ışıklar söndü.
Yüreğim bir garip mezara döndü,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Bıraktın yarıda bütün yolları,
Kırdın tutunacak sağlam dalları.
Sarmadı kimseler bu garip kolları,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Ne bir iz bıraktın ne de bir hatıra,
Sığmaz bu acılar üç beş satıra.
Çektirdin çileleri sen sıra sıra,
Kırgınım hayata, kırgınım sana.

Artık kelam bitti, kapandı defter,
Şu yorgun ruhuma tek sükût yeter.
Böyle yaşamak da ölümden beter,
Kırgınım hayata, kırgınım sana...

Ufuk Güney