Gün batarken iskeletini yakıyor ruh
Başı vurulmuş evlerden fırlıyor sıçanlar
Dörtnala geliyor ayyaş kral
Dilenciler sineklerini çağırıyor odacıklarda
Üslerden yükseliyor tanrılar
Biri karada altı öküz gücünde
Diğeri yürüyen lamba sanıyor kendini

Yaraları kanatarak ilerliyor şehir
Ceplerde elvedanın doksan dokuz biçimi
İtiraf edilmemiş nefretlerle
Sürekli eksik buluyorlar bir şeyleri
Mesela kelimeleri
Anlayamadan daha
Ağızlarında bayağı, yetersiz ve ucuz
Birer ürüne dönüştüklerini

Bol bol sevişiyorlar hayaletleriyle
Tenlerinde yabancı kokular
Tırnaklarında cinayet izleri
Durmadan şapka arıyorlar çığlıklarına
Ve sonunda bir vitrinde rastlanıyor
İblisin düşürdüğü boynuza

Kendini alıp gidiyor bir ceket

Bağırıyor biri
Her ışık mahkumdur
Kör olmaya kendi sarhoşluğunda
Arayan her karanlık bulur nasılsa
Sahibini en sonunda

Ve orada bir yerde
Yapraklarını döküyor ateş ağacı