Seni tanıyan kedilerin şehrinden geçtim
Sonsuz bir cumartesiydi
Ve dudaklarıma değiyordu yeşilin

Kim bilir hangi pencereden sızan
Sesti gözlerin
Gökyüzü kendini tamamlıyordu
Sana bakınca

Bizi taşıyan öpücük
Limandaydı hâlâ
Henüz söylenmemiş şarkıymışçasına

Köşede ruhlarına sevmeyi öğretiyordu
Yine o ihtiyar
Tohumlar dökülüyordu
Elindeki solmuş kitaptan
Üstlerine rüzgârını yağdırınca
Avuç dolusu fidan oldular

Birbirine dokunmadan çoğalan kalabalığa inat
Birbirine dokunarak çoğalıyordu her şey

Seni tanıyan kediler
Seni seven bahçeleri büyütüyorlardı mesela
Bahçeler denizleri

Sahilden o kadın geçiyordu yine
Ardında oyuncak izleri
Göğsünde sana benzeyen orkidelerle

Ve seni tanıyan kediler
Dolanıp duruyorlardı bacaklarıma

Derken
Kendini masa sanan
Bir ışıkta buldum kendimi
Kağıt, kalem düştü önüme
Ben de tuttum sana
Henüz yasaklanmamış sözcükler
Esmerlikler gönderdim