Biraz kara kattım ruhuma
Biraz da senin göller gülüşünden

Dünyaya alevler vurdu
Kıyılarıma dökülen
Küllerinden topladım suyu

İçimden geçti sözlerini unutmuş bir şarkı
İskeleti kaldı

Ormanlar ekledim ıssız kalbine
Sustum
Seni kuytularda büyüttüm

Belki de uçmadan önce
Konmayı öğretmeliydim hayallerime

Kapı altından atılan
Islak kâğıtlarda yaşıyor şimdi zaman
Ceplerimde ölü deniz kabukları
Eski bir limanı fısıldıyor dalgalar

Kaçamıyorum kendimden
Oysa küskün leyleklerden öğrenmiştim
Uzaklaşmayı

Bazen senden şarkı sanırdım rüzgârı
Yunuslarını sürükleyip anı yağdırırdı bardağa
Çocuk parklarına dönüştürürdüm her damlayı
Ve ellerini düşünürdüm

Ellerinden de güzeldi
Beni saran esmerliğin

Uzaklara bakıyorum şimdi

Rayından çıkmaya razı bir trendir yaşamak
Ray kırılıyor
Tren sallanıyor
Herkes yaralanıyor
Kimse ölmüyor

Bir kuş geliyor
Omzuma konuyor

Ve bir şeyler geçip gitmiyor