Simsiyah vagonlar geçer içimden,
Hayatın yükünü vurur sırtıma.
Bir feryat koparır en derindeki yerimden,
Beni yarım bırakır raylar boyunda.

​O ağır travmalar, o bitmez özlem,
Ezilir ruhum o demir kütlesi altında.
Gözümde canlanır gitmeyen gölgem,
Geceyle birleşir ray kenarında.

​Kanadı kırık bir kuş gibi kalbim,
Uçamaz göklere, sığınır yere.
Yine de mısraya dökülür derdim,
İnatla direnir akan bu sele.

​Ruhum enkaz altından sağ çıkmış gibi,
Hâlâ nefes alır o derin yara.
Yıkıntılar ardında saklanan nefes,
Meydan okur sanki bütün dünyaya.

​O yaralı yürek atmaya inat eder,
Her vagon sesinde bir kere daha.
Bilir ki bu çile elbet bir gün biter,
Ulaşır bu gece elbet sabaha.

​Zihnimde yankılanır demirin sesi,
Gürültü boğar tüm sessizliği.
Yorulmuş ömrümün son nefesi,
Özler o eski, o saf dileyişi.

​Geriye dönüp de baktığım zaman,
O raylar uzanır geçmişe doğru.
Gözümde tüterken o eski duman,
İçimde biriken hüzündür, doğrudur.

​O yuvası dağılmış garip mekanlar,
Fiziksel bir yer değil artık gözümde.
Anılarla ısınan o eski odalar,
Bir kadim sığınak kalmış özümde.

​Sevdanın hatırası ısıtır beni,
O soğuk rayların kenarlarında.
Unutmam o eski, o kutsal teni,
Yaşatırım her an dualarımda.

​Bambaşka bir dünya hayal etmiştim,
Baharlar, çiçekler, mutlu yarınlar.
Kendi ellerimle bir yol çizmiştim,
Nereden bilirdim, pusuda acılar var.

​Oysa elimde kalan en karanlık kader,
Baş başa bıraktı beni bu geceyle.
Umutlar birer birer çekilip gider,
Kelimeler düğümlenir sönük bir heceyle.

​İşte trajedinin en saf,en damıtılmış hali
Avucunda saklanan o gizli dertle
Görmez oldu gözüm vuslatı, yâri
Kaldım bu amansız, bu sert kederle.

​Bir yanda vuslatın o büyük umudu
Şiirler yazdıran o tatlı rüya
İçimde beslenen bir aşk kuyusu
Döner durur sanki koca bir dünya.

​Diğer yanda o vuslatı imkansız kılan
O simsiyah gerçeklik, o demir duvar
Her adımı yalan, her sözü talan
Beni bu karanlık zindana boğar.

​Kendi ellerimle resmettim yeri
O cennet bahçesini çizdim aşkımla
Geri getirmek için geçen günleri
Yazdım bu ömrü ben gözyaşımla.

​Renk renk boyadım her bir yaprağı
Güller açsın dedim viran gönlümde
Koklamak isterken o aziz toprağı
Bir sızı hissettim fani ömrümde.

​Fark ettim ki birden avucumun içinde,
Bir kor birikmiş, yakıyor canımı.
Kaderin o garip, o sert işinde,
Zehirledim sanki her bir anımı.

​Cennet beklerken cehennem oldu,
Avucuma dolan o kor parçası.
Açan tüm çiçekler sarardı, soldu,
Başladı ömrümün en son yası.

​Böyle sarsıcı bir uyanış olamaz,
İnsan kendi eliyle yanar mı böyle?
Bu derin yarayı kimse saramaz,
Ruhum, bu acıyı şarkıyla söyle.

​Simsiyah vagonlar geçiyor yine,
Rayların üzerinde yarım kalan ben.
Sığınarak sevdanın o kadim evine,
Geçiyorum bu ömrün enkazından ben.

YEŞİLIRMAK