Akşamın son kızıllığı usulca dökülürken yüzüme,
Yıllar birdenbire bir film şeridi gibi aktı önümden,
Yavaş, acımasız ve merhametli.
Her karede bir parçam kaldı geride...
Beşiğimdeki çaresiz ağlayış,
Gençliğimin fırtınalı geceleri,
Sevdiklerimin mezar başında,
İçime gömdüğüm sessiz çığlıklar,
Çocuklarımın ilk adımlarında yeniden doğuşum…
Gözyaşlarımla yoğrulmuş kahkahalar,
Kayıpların açtığı derin yaralar,
Ve kimsenin görmediği o küçük zaferler…
Hepsini topladım, hepsini kucakladım.

Doğumdan Bugüne uzanan bu uzun, kanlı ve kutsal yol…
Ne kadar yakmış içimi,
Ne kadar da şahlandırmış meğer.
Her yaşın ayrı bir acısı,
Her yılın kendine mahsus bir hüznü ve aydınlığı…
Yirmilerde yakıcı arayış,
Kırklarda ağırlaşan yükler ve sorumluluklar,
Sessizce çöken yalnız akşamlar.
Seksenleri görmek isterim.
Hafızanın usul usul silindiği o ince sis…
Görmek isterim..
Düşerek, kanayarak, severek, kaybederek,
Yeniden doğarak.

Kaç kez öldüm içimde,
Kaç kez aynı kırık yerlerden dirildim.
Yitip Giden Sevdiğim elleri öpmek isterim,
Onların kokusunu içime hapsettim.
Zaman beni eskitti,
Ama ruhum hâlâ o masum çocuğun gözleriyle bakıyor dünyaya.

Şimdi gözlerimi yavaşça kapatıyorum.
Kirpiklerimden sıcak, ağır bir damla süzülüyor yanağıma.
Dudaklarımda buruk, derin, tarifsiz bir gülümseme…

Çünkü bu acıyla, aşkla, hasretle, umutla ve çaresizlikle dolu yolculukta,
En güzel, en gerçek, en içten şiiri ben yazdım.
Ve şimdi, tam bu anda,
Her şeye rağmen…
Gönlüm dopdolu,
Hayatın ta kendisi oldum.

22.08.2023