Papatyalar “seviyor-sevmiyor” derken
Bir ömrü dağıttık avuçlarımızdan,
Beyaz taç yaprakları gibi savrulan.
Kaç kent terk edildi arkamızda,
Kaç aşk kapıları çarparak kapandı.
Ölümler satırlara sinmiş bir koku gibi,
Yaseminle karışık ıslak toprak kokusu...

Unutmak istemediğimiz ne varsa
Geride, bir gölge gibi peşimizde.
Çocukluğun o saf akışı…
Ne güzeldi kendini bırakmak ırmağa,
Dicle’nin serin kollarına.
Kırklar Dağı’nda yetim kalan çocuklar gibi
Hep bir parça çocuk kalıyor içimizde,
Gözleri kocaman, elleri küçük,
Umutları ise kırılgan camdan.

Havayı ıslatan bulutlar şimdi,
Yüzüme düşen ilk damla sen.
Sana mecburum,
Bu mecburiyet damarlarımdaki kan gibi
Sıcak, ağır, vazgeçilmez.

Bekliyorum.
Öyle bir havada gel ki,
Gök yarılıp da şimşekler birbirine sarılsın,
Yağmur saçlarımı öperek aksın boynumdan.
Öyle bir havada gel ki
Rüzgâr adını fısıldasın kulağıma,
Yapraklar titreyerek alkışlasın gelişini.

Gel de vazgeçmek mümkün olmasın.
Gel de içimdeki yetim çocuk
Bir anda büyüsün,
Sonra yine küçülsün kucağında.
Gel ki bahar geri dönsün,
Papatyalar “seviyor” desin bu sefer
Tek tek değil,
Hep birden,
Tüm tarlalarla.

Sana mecburum.
Ve bu mecburiyet
En güzel şiirdir,
Islak, sıcak,
Hiç bitmesin istediğim.

17.04.1993