Taşlarında kırmızı güller,
Kan gibi,
Aşk gibi,
Yaram.
Laleler dimdik,
Gururla uzanmış göğe,
Sanki toprağa bir daha
Beyaz nergislerin başları eğmiş,
Sessiz bir mateme,
Gözleri yerde,
Ruhları hâlâ gökte.
Mor menekşeler alçakgönüllü,
Toprağa yayılmış,
Hüzünlerini yaprak yaprak dağıtıyor rüzgâra.
Pembe sardunyalar
Salınıyor nazlı nazlı,
Hafif,
Uçucu,
Neredeyse utangaç.

Karanfiller ise keskin,
Baharatlı bir isyanla dikiliyor,
Acıyı kokuya çevirmişler.
Ve fesleğen…
Ah o fesleğen!
Her ovuşturuşumda içimi dirilten,
Sevdiklerimin en sevdiği o yeşil yangın.
Taze, güçlü, inatçı.
Bahçeye ruh üflüyor,
Bana da can.

Gözyaşlarım karıştı toprağa,
Kahkahalarım karıştı kokulara.
Güllerin ağır Kokusu,
Karanfilin ateşli öfkesi,
Nergisin tatlı hüznü,
Menekşenin ince sızısı,
Sardunyanın ferah nefesi,
Fesleğenin keskin dirilişi…

Hepsini bağrıma bastım.
Hepsini içime gömdüm.
Kaç kez öldüm burada,
Dirildim,
Aynı kırık kemiklerden
Sevdiğim elleri toprağa verdim,
Diktim
Kokularını ruhuma

Şimdi her çiçek bir mezar taşı,
Her mezar taşı bir dize.
Zaman bedenimi eskitti,
Kirpiğimden süzülen sıcak damla,
Bir karanfil yaprağına kondu usulca.
Dudaklarımda buruk, derin,
Tarifsiz bir gülümseme…

Bunca acının,
Bunca aşkın, hasretin, umudun
Çaresizliğin ortasında,
Mezarların yanı başında,
Çiçeklerin tam kalbinde
En güzel, en gerçek, en kanayan şiiri
Ben yazdım.

Şimdi,
Tam bu anda,
Her şeye rağmen…
Gönlüm dopdolu.
Bahçenin bütün çiçekleriyle.
Güllerle, lalelerle, karanfillerle,
Nergislerle, menekşelerle, sardunyalarla

Özellikle o yemyeşil,
Yaşama çağıran fesleğenle…
Hayatın ta kendisi oldum.
Yine.
Ve yine.
Ve yeniden.

12.04.2003