Ahh Berfin...
Dağların alnında unutulmuş bir kar tanesi gibi,
Sessiz ve erişilmez...
Rüzgârın taşıyamadığı bir sırsın sen,
Geceyle sabah arasına sıkışmış
Eski bir türkünün kederli nefesi.
Hangi mevsimin kadınısın söyle?
Baharın avuçlarında açan bir badem çiçeği misin,
Yoksa sonbaharın,
Yapraklarını toprağa bırakırken
İçinden geçen o son sessiz dua mı?

Gülüşün,
Dağların doruğunda,
Karın ağırlığını omuzlarında taşıyan
Berfin...
Biraz inatçı,
Biraz küskün,
Biraz da dünyaya geç kalmış bir bahar.
Sanki yaşam,
Uzun bir kış uykusundan uyanıp
İlk nefesini senin yüzünde almış gibi.

Hüznün...
Yüzyıllardır dokunulmamış bir taşın
İçinde sakladığı soğuk kadar derin.
O gülüşe her rastlayışımda,
Buz tutmuş bir mevsimin içinden
Yeniden geçiyorum.

Kim bilir kaç gece
Ay ışığını omzuna alıp yürüdün yalnızlığa?
Kaç kez yıldızları sayarken
Eksilenin gökyüzü değil,
Kalbin olduğunu anladın?

Bak...
Dağlar hâlâ senin adını söylüyor rüzgâra.
Dereler, taşlara çarpa çarpa
Senin hikâyeni anlatıyor uzak vadilere.
Bir uçurumun kenarında unutulmuş yankı gibi,
Adını her andığımda
Bir parçamı daha bırakıyorum geçmişe.

Berfin,
Bir insandan çok
Bir mevsim kırılması gibisin.
Bir dağın gölgesi,
Bir derenin susuşu,
Bir akşamın gözden kaybolan son kuşu...
Belki de sen hiçbir mevsime ait değilsin.

Berfinim...
Saatler eskidi gözlerinde,
Takvimler sarardı avuçlarında,
Kimsenin duymadığı bir çöküş gibi
İçine gömdün kırılan umutlarını.

Zaman...
Herkesi aynı nehirde sürükler
Farklı kııylara bırakır.
Oysa senin kıyılarında durup yoruldu zaman.
Ne kadar yol alırsa alsın,
Ne kadar eskitirse taşları ve yolları,
Senin gözlerinde duran o mahzun ışığın önünde
Bir gün mutlaka diz çöker.

Tatlı hüzünler unutulmaz,
Bazı isimler silinmez,
Bazı insanlar geçmez ömürden.
Sen de öylesin Berfin...
Dağların kalbinde açıp
Rüzgârın bile koparmaya kıyamadığı
Yalnız bir çiçek....

06.06.2026

(Yeğenim Berfin Ekmiş’e )