Kim haberdar ki son nefesin
Hangi güne saklandığından.
Zamanı şefkatle giyin.
Kalk.
Çiçeklerine su ver, sonra yüzüne
Her damla, toprağın kalbine yazılmış
Tarifsiz bir mektup.
Bir çiçeği nedensiz kokla,
Uyandırır ömrün unuttuğu çocukluğunu.

Kedinin önüne bir avuç dünya bırak,
Başını usulca okşa.
Merhamet, avucunda filizlenen
Görünmez bir güneş,
Sahibinin içini aydınlatır,
Sonra dünyaya yayılır ısısı.

Komşuna içten ver bir selam.
Belki kapısını çalan ilkbahar sen olursun.
Bir tebessüm,
Pas tutmuş yalnızlıkların kilidini açan
Tek anahtar.
Gülümse bulutlar kalsın.

Özlediklerini ara.
Hasret…
İçinde taş büyüten bir nehir.
Sesin,
Uzak kıyılara konan turna olsun,
Gittiği yerde özlem yerine,
Umut bıraksın.

Rüyalarını süsle.
Fırında askıda bir ekmek bırak,
Simitçiye üç simit emanet et.
İyilik,
Sofralarda sessizce buhar olan çorba,
İçenin içine biraz insanlık karışan.
Sokakta iz bırakacaksan
Kalbinle bırak.

Dünya avuçlarına sığsa
Doymuş olmayacaksın.
Tek kaşıkla yiyeceksin hep yemeği.
Fazladan duran her kaşık,
Gölgesidir her eksikliğin sofrada.

Servet,
Akşamla yer değiştiren bir gölge,
Güneş dönünce unuttur sahibini.
Ömür,
Avuçta taşınan buzdan bir kandil.
Hem ışık verir
Hem de eksilir eriyerek.

Rüzgârın omzunda taşınan,
Kopan vakti
Gizli bir kaderden öğrenen
Düşüşü son,
Toprağın kalbinde
Sessiz bir diriliş,
Hangi suskunluğa bahar olacağını
Seçen yapraklarız biz.

Öyleyse bugün,
Bir kalbin çatlağına sesini bırak,
Karanlıkta üşüyen sofralara
Bir tabak daha çek,
Gözyaşını silme,
Bahara dönüştür sessizce.

Gün gelir de son nefesin…
Bugüne denk düşerse,
Mermerden anıtlar yerine,
Bir çocuğun gülüşünde unutulmuş sıcaklığın,
Huzurla uyuyan bir kedinin nefesi,
Susuz bırakılmamış bir çiçeğin duası kalsın

26.07.2026