Bazı kelimeler doğuştan yetimdir,
Hangi cümleye girse eksik kalır anlamı.
Kalbim kendi gölgesine çarpıp duran
Yaralı bir saat gibi çalışıyor hâlâ.

Soruyorum kendime
Kaç kere yıkılır insan
Aynı enkazın altında kalmadan?
Kaç kere ölür de
Ölümün haberi olmaz bundan?

Bir şiirin neresinden tutup kaldırmalı hayatı,
Mısraların dizlerinde derman kalmamışsa?
Hangi yağmur temizler içimizi,
Bulutların bile ağlamaya mecali yoksa?

İsterdim bugün,
Düne sürgün edilmiş bir yarın olsun.
İsterdim aşk,
Adını unutmuş bütün kalplere rağmen
Yeniden inansın kendine.

Ama yalnızlık...
Bir kez yerleşti mi insana,
Ev sahibi sanıyor kendini.
Ayrılık dediğin de öyle
Kapıyı çekip çıkan değil,
İçeride kalan sessizliktir çoğu zaman.

Boş ver artık,
Hangi masada eksik kaldığımı,
Hangi kadehte çoğaldığımı.
Ömrüm, yanlış akort edilmiş bir türkünün
İnatla devam eden nakaratı gibi.

Dilim kırık bir köprü,
Sözcüklerim karşıya geçemiyor.
Dudaklarım sınır kapısı,
En güzel cümlelerim
Pasaportsuz geri çevriliyor.

Yorgunum biraz.
Kendime yetişemediğim bütün yılların ardından,
Geceyi sırtımda taşıyan bir göçmen gibi
Ben hâlâ batmıyorum.
Bir suyun altında unutulmuş çan gibi
Kendi sessizliğime gömülüyorum.
Kimse duymuyor belki,
Ama içimde
Hâlâ bir şeyler çalıyor.

07.08.2026