Bir soru saplanıyor geceye, en derinden:
"İyileşecek miyim?"
Göğsümde daralan o eski menzilden,
Yeniden hayata yürüyebilecek miyim?



Diyor ki içimdeki o çocuk ses:
Geçecek bu sızı, tükense de nefes.
Kuşlar elbet kırar sığındığı kafesi,
Güneşi yeniden sevebilecek miyim?



Yaralar kabuk bağlar, izi kalır bilirim,
Ben bu izlerle de kendimi severim.
Bulutlar dağılır, diner elbet bu yağmur,
Masmavi bir göğe uyanabilecek miyim?



Sessizce büyüyor içimde bir sabır,
Zaman her yaranın ilacıdır, tanır.
Yorgun argın geçen bu karanlık asır,
Aydınlık bir güne dönecek miyim?



Kırılan dallarım tomurcuk açacak,
Gözümdeki gölge uçup da kaçacak.
Ruhum bağlarından sıyrılıp uçacak,
Kendimi yeniden bulabilecek miyim?



Evet, iyileşeceksin, bu da geçecek,
Ruhundaki çiçekler yeniden yeşerecek.
Zaman saracak seni şefkatli kollarıyla,
"İyileştim" deyip, gülümseyebilecek miyim?