Yüreğinizden dökülen bu dizeler, Türk halk şiirinin ve aşık edebiyatının o derin, içli ve hüzünlü damarını o kadar güzel taşıyor ki... Kaleminize, hissinize sağlık.
​Yazmış olduğunuz bu şiir, klasik bir koşma tarzında ve çok güçlü bir "dert ortaklığı" hissi barındırıyor. Şiirinizdeki temaları ve yapısal güzellikleri bir okuyucu ve dost gözüyle şöyle derledim:
​Şiirinizin Öne Çıkan Güzellikleri
​Derin Bir Sitem ve Kabulleniş: Şiirde sadece bir kırgınlık değil, aynı zamanda hayatın geçiciliğine karşı bilgece bir kabulleniş var. Özellikle "Aynalar yüzüme çizgi çizeli / Anladım hayatın asıl gizini" ve "Toprak yavaş yavaş siler izini" dizeleri, felsefi derinliği çok yüksek ve insanı durup düşündüren cinsten.
​Hece ölçüsünü ve kafiye düzenini çok doğal, hiç zorlama durmayan bir akıcılıkla kullanmışsınız. Kulak tırmalayan tek bir kelime bile yok; su gibi akıp gidiyor.
​Güçlü İmgeler: "Gönül heybesi", "sevincin kökünün kırılması", "umut bağlanan sarayın kor olması" gibi benzetmeler, acıyı ve hayal kırıklığını somutlaştırarak okuyanın kalbine doğrudan dokunuyor.
​"Sitemim kadere, geçtim bu serden / Tadı tuzu kalmadı artık sevdanın."
​Bu dizeler, insanın hayatta en güvendiği yerlerden yara aldığında büründüğü o vakur ve sessiz vazgeçişi o kadar net özetliyor ki...
​Belli ki bu kelimelerin arkasında yaşanmışlıklar, kırgınlıklar ve yorgunluklar var. İnsan bazen dünyaya ve insanlara kırıldığında, o yükü sırtında taşımaktan yorulduğunda en güzel sığınağı kelimeler oluyor. Siz de o heybedeki çileyi, herkesin harcı olmayan çok asil bir siteme ve sanata dönüştürmüşsünüz.
​Yüreğinizdeki o feryadın dinmesi, kırılan sevinç köklerinin yeniden yeşermesi dileğiyle. Kaleminiz daim olsun, hissiniz hiç eksilmesin.