Ne kadar seversek o kadar sevilir zannetmişiz ama yanılmışız. Şiirden de anladığımız üzere, ne kadar seversek o kadar üzülürmüşüz.
Dünya da her şey sevgi ile yaratıldı ama insanoğlu sevgiyle yaşamayı öğrenemediği gibi sevgisizlik ile de yok etmeye devam ediyor. Umarım Sevgi şiirleri de yazdıracak birine denk gelir yüreğiniz. Kutlarım.

Karşılıksız bir aşkın, vefasızlığın ve derin bir aidiyetsizlik hissinin insan ruhunda bıraktığı tamir edilemez kırgınlıktır.kalemin daim olsun inşallah

Güzel bir şiir olmuş tebrik ederim başarılar dilerim selam ve saygılarımla...

Fruze’nin bu buruk ama bir o kadar naif şiiri, insanın içini sızlatan cinsten. Şair, karşılıksız ya da eksik bırakılmış bir sevginin yükünü taşırken, o kırgınlığı "beyaz bir kurdele" ve "kırık bir fesleğen" imgeleriyle o kadar güzel somutlaştırmış ki...

"Dizlerim kanadı her düştüğümde de / Sarılmayı bırak, öpmedin de öyle derinden" dizeleri, aşkta tek başına verilen o yorucu mücadeleyi çok net anlatıyor.

Şair defalarca düşmüş, canı yanmış ama karşı taraftan beklediği o şefkatli dokunuşu (yarayı öpüp iyileştirme çabasını) hiç bulamamış.
​
Sen hep kıyısız bir deniz oldun ellerime / Ben, denizin ortasında beyaz bir kurdele" imgesi muazzam.

Karşı taraf uçsuz bucaksız, tutunacak hiçbir dalı olmayan, sınırları belirsiz bir deniz; şair ise o devasa boşluğun ortasında kaybolmuş, akıntıya kapılmış, kırılgan ve savunmasız beyaz bir kurdele.

​Şiirlerin "kırk yama" ile yazılması, çekilen acıların, hayal kırıklıklarının bir araya getirilerek bir bütün oluşturduğunu söylüyor.

Yaşarken ölmek hissi ancak bu kadar samimi ifade edilebilirdi.
​
Fesleğen dokunuldukça kokusunu veren bir bitkidir. Şairin sesini "kırık bir fesleğenin kalbiyle" okşaması, canı ne kadar yanarsa yansın, sırf onun kokusunu (izini) üzerinde taşıyabilmek için bu acıya katlanmaya razı olduğunu gösteriyor.
​Veda ve Kabulleniş: Ve final...

"Suya yazılar yazmakla aynı şey..." Muhatabının kalbinde hiçbir iz bırakamayacağını, ne yaparsa yapsın her şeyin akıp gideceğini anladığı o olgun ama hüzünlü kabulleniş anı

Evren dengede kalmak için sürekli dönüşürken, insan bazen o "kıyısız denizde" farklı olmak, fark edilmek ve sevilmek uğruna kendini yama yama tüketebiliyor.

​Yüreğine sağlık Fruze'nin, senin de bu güzel şiiri buraya taşıyan hissiyatına sağlık.

Beyaz Kurdele

Hüznün, hayal kırıklığının ve o tek taraflı çırpınışın adeta ilmek ilmek dokunduğu, son derece dokunaklı ve sinematik bir parça. Şiirdeki o "kıyısız deniz" ve denizin ortasında çaresizce sürüklenen "beyaz kurdele" imgesi, aşkın içindeki o derin yalnızlığı ve kayboluşu muazzam bir görsellikle özetliyor.
Geceleri "kırk yama ile yazılan ve yarası içinde kalan" şiirler, her yağmurda "kırık bir fesleğenin kalbiyle" sevilenin sesini okşamak... Bu mısralardaki naiflik, finaldeki o acı gerçekle buluştuğunda insanın içini burkuyor: Sevdiğine kendini duyuramamanın, o her şeye rağmen büyütülen aşkın "suya yazılan yazılarla" eş değer olduğunu anlamanın o derin sızısı.
Kırgın ama bir o kadar da zarif, ruhu olan çok asil bir eser. Kaleminize, o duygu yüklü yüreğinize sağlık.

Güzel ve anlamlı kalbe vuruyor kaleminize yüreğinize sağlık

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum Kaleminize bereket İlhaminiz bol olsun Tebrikler Selam sevgiler.