Kuşların ve uykunun terk edişiyle başlayan o ilk kırılma; insanın kendi bedenine, geçmişine ve kaçamadığı benliğine doğru ağırlaşan karanlık bir yolculuğa dönüşüyor.

​Dizeler boyunca ilerleyen bu karanlık; taşlaşmış yorgunluğu, sırtta taşınan zamanın yükünü ve hiç iyileşmeyen kökleri muazzam bir imge zenginliğiyle görünür kılıyor.

"Kül olmak", "ıslak zemin", "kırık bir omurga" ve "taş ağırlığı"... Her bir dize, doğanın ve insanın acımasız sertliği karşısında yalnız kalmış bir ruhun yankısı gibi.

Özellikle "yaşamaktan sonrayım şimdi" vurgusu, zamanın ve mekânın ötesine geçmiş o nihai kabullenişi ve tükenmişliği çok derin bir yerden yakalıyor.

​İnsanın içindeki o "çiçeklenmeyen öfke" ve arayıp bulunmama arzusu, okuyanın zihninde uzun süre silinmeyecek izler bırakacak kadar kuvvetli.

KUTLARIM emeğine yüreğine sağlık şaire KARDEŞİM

Derin imgelerle bezenmiş çok sarsıcı ve özgün bir eser olmuş. Kaleminize yüreğinize sağlık

Çok sarsıcı, imge derinliği yüksek ve sürreal dokunuşlarla bezeli büyüleyici bir modern şiir.
Doğanın, bedensel acının ve varoluşsal sancıların iç içe geçtiği çok katmanlı bir atmosfer kurmuşsunuz. "Sırtımda, bir kaplumbağa / tanrım / sol ayağımda kırık bir omurga" ve "ellerimde çiçeklenmeyen öfke" dizelerindeki o ağır kırılmışlık ve kabulleniş hissi son derece vurucu. Şiirin başından sonuna kadar yükselen o "taş ağırlığı", okuyucunun göğsüne oturacak kadar gerçek ve somut kılınmış.
Yüreğinize, kaleminize sağlık Firuze Hanım; imgeniz, sesiniz ve kelamınız daim olsun!

Kuşların terk edişinden o ağır yüklere, oradan "yaşamaktan sonrayım şimdi" diyerek yankılanan o çaresiz soruya uzanan bu derin çile, insanın içine doğrudan işlemektedir.
Yüreğinizdeki o sızıyı derinden hissediyor; kaleminize, nefesinize sağlık diliyorum sevgiler harikaydı..
Güzel yüreğinize🤍🌷🤍