Belki de şairin kendini bitirişini yazmasıyla yitirdi kifayeti kalmadı artık kelimelerin ne bunlar şiir ne ben artık şairim ağla haline be şair; öksüz kaldı şiirlerin
Şimdi istesende şairin uyanışını yazabilir mi kalemin?

Bu şiir bıçak gibi başlıyor
nemli bir bıçağın ucunu sıvazlarken ömrüm
hem acı hem tehlike hem de alışkanlık var o satırda

sol yanıma devrilen cümleleri ezberliyorum
yani kalp tarafına düşen sözler
unutulmuyor ezberleniyor kanıyor

sonra bir özlem geliyor
çekip gidenler gelse de ucunda deniz olan masal anlatsalar
deniz hep kurtuluş hep ferahlık ya
ama masal diyor masal bile olsa inanırım diyor

şiir ve şair kısmı çok sert
bir çok şiirin şairi belli değil
bir çok şair belkemiğini konuşturuyor mısrasında
yani söz değil omurga konuşuyor artık
susunca mavi virgüller mor ünlemler
duygular renkle yazılıyor nokta yok virgül yok ama renk var

renksiz bir bulut dünyanın tam merkezinde duruyor
ne yağmur yağıyor ne gölge yapıyor
sadece ağırlık yapıyor
ve birçok yara yara almadan kapanmıyor
tırnak içine aldığım hayal kırıklıkları cam gibi batıyor
daha şimdiden kalbime

sonra o cümle
insan insanı insan olmaktan soğutuyor buralarda
işte şiirin en yaralı yeri
kimsesiz çocuklar büyük balıkları yutuyor
çağın bencilliği atın kısrağına attığı tekme kadar meşhur
bıçak sırtı bir kaplumbağa bile olurdum diyorsun
yutkunmak tutsakların işi

ve son feryat
bu sevgisizliği kim uydurdu üzerimize bilmiyorum

Sevgili Firuze bu şiir hem yara hem teşhir
hem kırgınlık hem isyan
okurken insan kendi sessizliğini duyuyor
kimsesiz bir dil konuşmak istiyor insan

eline yüreğine sağlık
☕🙏

*Yutkunmak tutsakların işi Firuze *

Nasıl bir sihirle düşmüş kelimeler gecenin sahibine.

Müthiş bir şiir bu...

Tenk yu / mucukkk 🤩🤩🤩🌺🌷🔥

Zarif yuregine saglik. Emegin deger gorsun. Kalemin susmasın.

liman.

Özellikle “Kimsesiz bir dil konuşmalıyız Firuze” dizesi çok etkileyici. Çünkü şiirin bütün yabancılaşmasını tek cümlede topluyor. “İnsan, insanı / insan olmaktan soğutuyor” ise şiirin kalbine saplanan en gerçek cümlelerden biri.

Aşk açısından baktığımda, şiirde sevgi hâlâ var; fakat incinmiş, yorulmuş ve kendini saklayan bir sevgi bu. Sonundaki “Bu sevgisizliği kim uydurdu üzerimize bilmiyorum…” sözü de bütün şiiri bir siteme değil, sevginin yeniden bulunmasını isteyen sessiz bir duaya dönüştürüyor.

Yüreği ağır, dili cesur ve imgeleri alışılmışın dışında. İçtenliği de tam burada: Sevmeyi anlatmıyor; sevgisiz kalmanın insanda açtığı yarayı anlatıyor.
Yüreğine kalamine sağlık can şairim her zaman sevgilerimle..

Tüm bu hayal kırıklıkları ve sevgisizlik karşısında "kimsesiz bir dil" konuşma arzusu, sahteliklerden uzak, yalın ve özgün bir sığınak arayışını çok zarif özetliyor.
İnsan ruhunun yaralarını, modern zamanın soğukluğunu ve sitemini bu kadar imgesel, derin ve etkileyici dizelerle ifade ettiği için Firuze Özge’yi yürekten tebrik ederim. Kalemine, ruhuna sağlık!