bir cinnet anıdır oysa, en çok seven kaybeder
kuru bir toprağa gömersin çiçeği
sonra büyümesini beklersin

ve bir düş yorgunluğu eriyip durur içinde
zamansa biler dişlerini durmadan
kimi köklerse tam tersine
en çok kendi içinde çürütür kendini

aslında sustu rüzgar
uslandı su, duruldu nehir
ve yoruldu dünya tersine dönmekten

ölümler öyle sıralı değil sevgilim
ters laleler
kayboluyor o gürültüde

bir cinnet sonrası aslında
yazıldı reçetemiz

uzun bir zaman geçti dudaklarımdan
uzun bir sessizlik oldu
küle devrildim

taşın anlattığı masalları dinlemiyorum artık
ucuz, sevgiler dilenmiyorum
arka bahçelerde
inanmıyorum yarasaların göz yaşlarına
kendi katilime inandığım kadar
kalbim çok intihar etmişdir bu yüzden

ve her sevişme sonrası su buz gibi aktı kasıklarımdan
kaydı ayaklarımın altından dünya
yine de suyun öfkesi kendineydi
gülün dikeni kendine olduğu kadar

yırtmadım ucuz çarşafları
kaburgalarımı aynı rüzgarın insafına bırakmadım
yorulduğum yerde indim o son duraklarda

geçmeyen bir iz kaldı sırtımda şimdi
derin bir yaranın içinde
büyüyor yüzümdeki siğiller
herşey herkes
bu sessizliğin kurbanı aslında

Fruze Özge