Bende Saklım

​Her şey geride kalır bir gün,
Şu yalan dünyanın bütün gürültüsü,
Şan, şöhret, maskeler ve o yorgun hevesler...
Sessiz bir odada biter en uzun hikaye,
Ve insan, kendi mutlak yalnızlığıyla baş başa kalır.

​Toprak örterken üstünü yavaşça,
Zaman da biter, mekan da.
Karanlık, alışılmadık bir rüzgarla aralanır sonra;
Gözlerinde o heybetli aynayla iki ziyaretçi gelir.
Ne unvanın söker orada, ne biriktirdiğin yalanlar.
Herkesin sustuğu, lisanların kuruduğu o keskin an...

​"Söyle," derler, "Neye kulluk ettin ömrünce?
Kimin izinden yürüdün, rehberin kimdi senin?"

​Dudaklar kilitlenir, hakikat konuşur sadece.
Çünkü ezberler bozulmuştur artık,
Sorguya çekilen kelimeler değil, yaşanmış hayattır.
İşte o an, kalbinin derinliklerinden bir ışık sızar karanlığa.
Heybende ne para kalmıştır ne mülk,
Sadece tek bir şey durur dipdiri:
Zamana meydan okuyan o köklü sadakat,
Gözlerden uzak, ruha ilmek ilmek işlenmiş o ebedi yemin.

​Eğer gönlüne tek bir ismi mühürlediysen dünyada,
Eğer aşkı, yaradanın üflediği o mukaddes emanet bildiysen;
Korku yavaşça terk eder o dar odayı.
Meleklerin heybeti, yerini bir cemal ferahlığına bırakır.

​Çünkü bilirler;
Burası bitiş değil, maskelerin düştüğü o büyük vuslattır.
Ve kalbinde gerçek bir sevda taşıyanın kabri,
Karanlık bir kuyu değil,
Güllerin sonsuzluğa açtığı bir aşk meydanıdır.