MOLA YERLERİ

Yol uzun, koltuklar dar, kilometreler yorgun,
Hayat bir otobüstür, cam kenarı bir sürgün.
Tekerlekler dönerken zamanı eritiriz,
Her durakta eksilir, her durakta büyürüz.

Kimi yolcular biner, bir nefeslik yer tutar,
Kimi ilk dönemeçte bavulunu alıp kaçar.
İnsanoğlu bir mola, durup soluklandığın,
Çay tazelenene dek yan yana yaşlandığın.

Gece çöker koridora, lambalar sönükleşir,
Herkes kendi içinde bir kaygıyla dertleşir.
Muavin seslenir dışarıdan, vakit tamam der gibi,
Her mola bir rüyadır, uyanırsın düş gibi.

Şafak söker uzaktan, sis dağılır yollardan,
Yeni bir gün el sallar geride kalanlardan.
Gidenlerin bıraktığı o boş koltuklar bile,
Anlatır bu hayatı sessiz sedasız bir dille.

Bilirsin ki bu seferin elbet bir sonu vardır,
Bagajda umutların, elinde tek biletin kalır.
Ne durak baki kalır ne otobüs ne muavin,
Geriye kalır sadece yasanmış bunca kahır


Yazar: Tamer KARAKAŞ
Yer : Kastamonu
Tarih: 04.07.2026