Toprak sustu, su uyandı, ateş yandı önce,
Bir mucize doğdu kazanın kalbine inince.
Buğday, o ak saçlı derviş, eğildi sessizce;
Her bir tanede bin yıllık bir sevda saklıdır,

Aşure dediğin, mazlumun dualı hakkıdır.
​Nohut sordu serçe parmağı kadar boyuyla,
Fasulye eşlik etti ona aynı soylu huyuyla.
Yıkandı hepsi geceden, arındı ak suyuyla;

Ayrı duranlar kederi bir bilince anladı,
Kaynayan o kazanda ayrılıklar sonlandı.
​Kayısı güneşi getirdi, incir ise geceyi,
Kuşüzümü fısıldadı o gizli heceyi.

Çözdü bu tatlı telaş en kadim bilmeceyi:
Demeki birlik için yok olmaya gerek yok,
Farklı her renkle bu sofrada karın tok.
​Tarçın kokusu kapladı sokağı, mahalleyi,

Unutturdu kalplere o kibiri, gileyi.
Bir kaseyle alt üst etti bunca her hileyi;
Üstünde Ceviz, Fındıkla her derde bir ilaç.
Aşure, kırgın gönülleri yıkayan bir seldir.

​Üstünde nar taneleri yakuttan bir tac,
Bu dünyada sevgiye, dosta her ruh aç;
Kaynadı sırlar, döküldü kaseye bir bir,
Aşure aş değil, dille yazılan bir kalptir.

Bedri Demirpençe