Geri mi döndün diyorsun ya bunca yıl sonra hani,
Sanki hiçbir şey yıkılmamış ve bitmemiş gibi.
Bir enkaz bırakıp o uzak yolda,
Şimdi hesap sormaya gelmiş gibisin.
Oysa ben unuttum senin adını,
Sadece içimde bıraktığın o saf adamı çok özledim.

Ben senin gölgende eriyip biterken,
Her yalanı bir lütuf gibi severken,
Kendimi senin için feda ederken,
Nasıl da körleşmişti o çocuksu kalbim...
Ben sana harcadığım o saf niyeti,
Sırf sen birkez gül diye ödediğim diyeti özledim.

Sana adanmış bir ömrün koca bir gururu vardı,
O zamanlar sen gözümde dünyalar kadar’dın.
Meğer sardığım kollarımdaki ateşten bir kormuş,
Yandım da külümden doğamadım yeniden.
Ben seninle kaybettiğim o dik duruşu,
Kendi içimde verdiğim o sessiz savaşı çok özledim.

Şimdi karşıma geçip de "Pişmanım" dersin,
Biliyorum, sen hep sonradan seversin.
Çünkü sen sevilmeyi bir hak bilirsin,
Oysa tükenen bir ömrün telafisi yok.
Soruyorsun ya "Beni hiç mi anlamadın ?" diye;
Ben seni değil, sana inanırken hissettiğim o inancı özledim.

Gözlerin yükseklerde, aklın hep dışarıdaydı,
Sana sunduğum dünya sadece bir avuç kadardı.
Ama o avuçta koskoca bir yürek vardı,
Görmedin, çiğneyip geçtin fütursuzca.
Şimdi o sığındığın lüks yalnızlığında,
Ben seninle kararan gençliğimi özledim.


Sözün özü şu sevgili, yolun açık olsun,
Dilerim ki o doymayan kalbin hep huzur bulsun.
Ama benden sana artık tek bir cümle kalsın:
Gittiğin gün bitti içimdeki o büyük yangın.
Ben seni değil, ey vefasız sevgili;
Senden önce aynada gördüğüm o beni çok özledim sadece ...

Son buldu bir hikaye daha , son sözümdür bu sana,
Bir daha ne adımı an, ne de dokun dünyama.
Sen kendi çölünde yan, dönme bir daha bana;
Ben kendi küllerimden doğarım bir sabah yeniden.
Son kez söylüyorum, iyi bak bıraktığın eserine:
Ben seni değil, senin benden kopardığın o beni çok özledim!