​Hangi kumaştan kesildiğini bilmediğim, bir muştuydu yaşamak,
Aldım, keten bir beze sarıp gömdüm tezgâhın altına.
Daha ilk kıvamında, o ekşiyen ekmek kokusunda,
Mutluluğumun mayasını sende çürüttüm.

​Sızıp kalmış bir sarnıç sükuneti vardı yüzümde,
Kimse bilmezdi kirpiklerimin ardındaki o tuz yatağını.
Kendi yangınından kaçan, bir kuyu serinliğine sığınan,
Gözlerimin nemini sende çürüttüm.

​Kıtlık zamanı ambar kilitleyen o bencil tüccarlar gibi,
Nefesimi sayarak harcadım, ömrü çentikledim duvarda.
O mukaddes eşik kırıldı, kalmadı artık tek bir kırıntı;
Sabrımın son zerresini sende çürüttüm.

​Körpe bir filizin ayaza kafa tutan o hırçın inadı,
Uğradı
Senin o amansız, o kurak coğrafyanda.
Nüfusa kaydolmamış bir sürgün gibi, o çiğ vakitte,
Ömrümün baharını sende çürüttüm.

​Kurtlar sofrasında, herkes zırhını kuşanmışken o panayırda,
Ben bir derviş çıplaklığıyla, hilesiz durdum önünde.
Hiçbir lekenin barınamadığı o ilk, o ak niyeti,
Sevdanın saflığını sende çürüttüm.

​Asfaltın çatlağından sızan o inatçı yeşillik gibi,
Adımlarının izinde bir hayat fışkırsın diye bekledim.
Şimdi çiğnenmiş bir moloz yığını, bir basamak kırığı;
Yolumun üzerindeki çiçekleri sende çürüttüm.

​Secdeye varan alnımın o dilsiz ve mahrem sızısında,
Gökleri zorlayan o uğultulu derman arayışında...
Dudaklarımı kanatan o en dipteki, samimi inancımla
Dualarımın ilhamını sende çürüttüm.

​Gök gürlese üstüme alınır, dünyayı sırtımda taşırdım,
Başkası kırılmasın diye kendi kemiklerimi ufalardım.
Kimseye kıyamayan, o her şeye göğüs geren kalkanı,
Vicdanımın ince sızısını sende çürüttüm.

​Bir kelime düşse dilinden, altından bin anlam çıkarırdım,
Yüzündeki her çizgiyi bir memleket haritası gibi ezberlerdim.
O her yalana kılıf bulan, o her kusuru örten aklımı,
Zihnimin o berrak köşesini sende çürüttüm.

​Anlarsın kıymetini diye kalbimi bırakmıştım avuçlarına
Bir yetimin gözyaşını siler gibi titrerdim her canın sızında.
Şimdi bir taş kadar dilsiz, bir duvar kadar soğuk dar ağacında
Merhametimin o sıcak halinı sende çürüttüm.

​Kimin ne dediği önemli değildi senin karşında,
Seni temize çekmek için bin leke sürdüm kendi adıma.
O herkese savaş açan , o körü körüne giden cesareti,
Kendime olan o ilk saygımı sende çürüttüm.

​Baktım ki bu ne asil bir adanış, ne de kutsal bir sabır;
Zaman bir güve gibi kemirmiş , iliğimi.
Bir köşede, kendi infazını sessizce izleyen bir mahkum gibi,
Beni sevme ihtimalinin içinde bildiğim tüm gerçekleri
En çokta kendimi sende çürüttüm