ŞEHRÂYİN-İ REVAN

​Gözlerini kapat ve zamanı sustur...
Çünkü akreple yelkovanın merhameti yoktur.
Şimdi duran zamanın içinde,
Sadece senin için çarpan o ritme kulak verme vakti.

​Sessizce çekildi mülkünden zaman, saniyeler dilsiz,
Sarkaçlar intihar etti, akrep yelkovana sürgün.
Bir saat vuruyor göğsümün kafesinde, hilesiz;
Sana kurulmuş bu sızı, doğduğum günden beri her gün.

​Dokunsan infilak edecek bir sükûtu büyüttüm,
Damarlarımda dolaşan kan değil, harlı bir şiir.
Ben bu ömrü senin bir tek tebessümünle uyuttum,
Şimdi uyanışım kıyamet, duruşum koca bir şehir.

​Gönül; teli kopmuş bir saz gibi inler derinden,
Yedi iklim uykuda, bir benim içimde ihtilal!
Söküp atasım gelir şu dipsiz dünyayı yerinden,
Gözlerinin değdiği her uçurum bana bir helal.

​Bu ne muazzam bir sarsıntı, bu ne şifasız yangın?
Aklın sarayları yıkıldı, külleri savruluyor.
Ey kalbimin sahibi! Sen ki en asil sığınağım,
Bak, vuslatın saatinde koca bir evren duruyor.

​Titretiyorsa bu ses ruhunun en saklı dalını,
Bil ki mürekkebim aşk, kâğıdım bir ömürlük gurur.
Zaman sustu...
Çek üzerimden bu dünya masalını,
Şimdi "Şiir Saati"dir, kalbimiz tek ritimde durur.