Kimse kusura bakmasın artık,
Ben bu nefret dolu dünyayı sizden öğrendim.
Gözümden bir bir düşerken hepiniz,
Yıkılan hayallerimin altında kalmayı,
Yine kendi kendime ayağa kalkmayı öğrendim.
İçimde ne kadar güzel duygu varsa kuruttunuz,
Bu yüzden yüzümdeki bu zifiri sessizliği
En çok siz hak ettiniz.

Zor günümde kapımı çalmadı hiçbiriniz,
Herkes kendi köşesine çekilip öylece,
Uzaktan izledi can çekişimi.
Şimdi bu ağır sözlerim dokunuyorsa gururunuza,
Hiç sızlamasın içiniz;
Çünkü ruhuma ördüğüm bu buzdan duvarları
Sizler kendi ellerinizle inşa ettiniz.

İçimdeki o temiz, o saf çocuk çoktan terk etti bu şehri,
Umutlar tükendi, hayaller bir bir bitti.
Sizin o arkadan iş çeviren sahteliğiniz
Sonunda benim de canıma yetti.
Yüreğim geçmişe dair ne varsa,
Bir kalemde, tek bir gecede sildi.

Maskeleriniz döküldü işte, gerçek yüzleriniz göründü.
O yere göğe sığdıramadığım yalan dostluklar,
Mazi denen o kimsesiz mezarlığa gömüldü.
Ruhum çelikten bir zırha büründü sayenizde,
İçimdeki o her şeye inanan adam,
Sizin yüzünüzden öldü.

Aramam bir daha ne izinizi ne hatırınızı,
Sildim geçmişimi satır satır, isim isim hece hece.
Yalnızlık, şimdi başımda asil bir taç gibi duruyor.
Benim bu sessiz, bu geri dönüşsüz gidişim,
Ömrünüz boyunca içinize dert olsun.

Artık adınız bile geçmiyor içimdeki hiçbir cümlede,
Maskeli yüzleriniz çoktan silindi bu yorgun zihnimde.
Kendi yarattığınız o dipsiz kuyunun en derin yerinde,
Boğulun uyanmamak üzere o sahte dünyanızın içinde.

Bir damla bile su taşımam artık sizin yanan çölünüze,
Dönüp de bakmam bir daha o yalan söyleyen yüzünüze.
Kilit vurdum ben geçmişin o karanlık, kirli izine,
Muhtaç kalın şimdi bir ömür boyu benim tek bir sözüme.
Bana yaşattığınız bu mutlak hüsranı
Yalnızca siz hak ettiniz.