Gölgene sığındığım o günden beri
Korku çekip gitti, sessizlik kaldı
Ölüm ki ardında bir aşk eseri
Ruhum tamamlandı, menzile vardı.

Yâr ağacı, kolları dar ağacı
Gölgen hem sığınağım hem sonum benim
Dinsin artık kalbimin acısı
Sana teslimiyettir büyük zaferim.

Köklerin kalbimin en derininde
Yaprakların fısıldar ecel şarkısını
Bir sükut büyür ki aşkın evreninde
Siler zamanın o kirli pasını.

Gözlerin infazı başlatan ferman
Diz çökmek önünde ar değil bana
Aranmaz bu dertte başka bir derman
Canımı adadım o yüce cana.

Ne bir pişmanlık var ne de bir sitem
Yürürüm üstüne keskin bıçağın
Seninle gelecek en tatlı matem
Kucağıdır bana bu kor ocağın.

;Korkunun bittiği o sınırdayım
Ne rüzgar ürkütür ne zalim gece
Artık mukaddes bir sığınaktayım
Adın dilimdeki en son hece.

Bir yaprak dökülse ömrümden gider
Varsın gitsin, zaten hepsi senindir
Bu sessiz teslimiyet her şeye değer
Aşkın vurduğu yer en güvenlidir.

Gölgen dalga dalga sararken beni
Dünyanın gürültüsü uzağa düşer
Bulmuşken ruhumu tamamlayanı
Azrail gelse de her an gülümser.

Sana ilmek ilmek bağlandı kader
Kırıldı kapısı artık korkunun
Gönül bu kapıda canını öder
Tadı başkadır bu ebedi uykunun.

;Son nefes gölgende bir nida olur
Kuşlar dallarında sükuta erer
Bu sevdada ölen kendini bulur
"Yâr ağacı" derler, bir ömür biter

YEŞİLIRMAK