1
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
156
Okunma
Rüzgâr taşır dilsiz dağın sesini,
Göğe değil, göğsün yutmuş izini.
Her kayıp ki kırık kapı aralar,
Sabır işler taşın sertçe yüzünü.
Gece der ki: Karanlık bir emanet,
Şafak söker korkunun o pasını.
Kalbe inmez ise bilgi, bir ceset;
Şaşırır kendi eski atlasını.
Tohum ol da toprağında sır bırak,
Dal eğilir yükü ağır olunca.
Kendini aş, gölgene bir ışık yak;
Ömür güldür, külün güle dönünce.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz