Döner dolapların paslı çarkları arasında eziliyor zaman,
Işıklı masalarda hakikatin kenarları kesiliyor.
Manşetler uydurma cennetler vaat ediyor her sabah,
Bense arkadaki loş odada, yalanların tozunu alıyorum.
Mektepten çıkarken cebime koyduğum dik duruş,
Vizite kâğıtlarıyla ödenmemiş faturaların arasında katlandı.

Ekranda parlatılan yalanlara gülümseyen o sunucu,
Benim kamburlaştırdığım cümlelerle besliyor kalabalıkları.
Korku, mutfaktaki boş dolabın kapağında bekliyor beni.
İçeri girmeden önce herkes ayakkabılarını siliyor;
Gerçek, en çok kapının önünde kirleniyor.
İnanmadığım her kelimeyi bir çivi gibi çakıyorum klavyeye.

İnsan bazen çocuklarının geleceğini düşünürken, gerçeğin hangi kelimesinden vazgeçtiğini hatırlamıyor.

Gece yarısı matbaadan çıkan taze mürekkep kokusu,
Sessizce üzerime siniyor.
İstifa mektubu cebimde aylardır kat izlerini çoğaltıyor.
Hayat, doğruları önce susturuyor, sonra geçindirmeyi öğretiyor.
Gerçeği anlatacak o çocuk,
Aynadaki yabancının arkasında bekliyor.