Yol uzun, vakit kısa;
asla dönüp arkana bakma…
Ama ben her adımda
geriye değil, sana takılı kaldım.

Yar bana, yaren bana,
bu dünya dar gelir bana.
Bir adın kalır içimde,
bin ömrü yakar bana.

Gözlerinin yokluğunda büyür içimde yangın,
bekçisi oldum sensizliğin en ağır zindanının.
Bir nefesin bile yetmediği yerde eksildim,
ben senden sonra yaşamayı değil,
seni içimde taşımayı öğrendim.

Yollar sustu, izlerim sende kaldı,
adını her gece içimde yangına sardım.
Her gece kazındı haneme suskun bir yara,
sen hâlâ rüya sandın,
ben gerçeğin tam ortasında yandım.

Bir şehir vardı, deniz kokardı geceleri,
İzmir gibi çökerdi içime yarım sevinçleri.
Dalga vurdukça adın sahile yazılırdı,
silinmez, hep geri geri çağırırdı.

Bir şehir vardı, taş gibi sert Ankara,
soğuk rüzgârında kırılırdı her yara.
Susarak büyürdüm kendi iç mahkememde,
hükmüm sensizlik, cezam hatıralarda.

Bir şehir vardı, İstanbul gibi kalabalık,
içinde kaybolurduk senle biz sanarak.
Her köprüden geçtim, her sokakta seni aradım,
ama her dönüşte biraz daha eksildim.

Üç şehir, üç yara, tek kalpte birleşti,
İzmir’de özlem, Ankara’da suskunluk, İstanbul’da yalnızlık yerleşti.
Ben artık bir şehir değilim,
sadece senden kalan bir haritayım.

Geceler şahit oldu içimdeki savaşlara,
bir tek adın kaldı bana saklı dualarda.
Kalbim sızlasa da alıştım bu suskunluğa,
çünkü bazı sevdalar
yaşamak için değil, yanmak içindir aslında.

Öyle bir sevdim ki, dünya dar bir gölgeye döndü,
zaman durdu, içimde kalan her şey büküldü.
Sen gidince içimde susturulmamış bir kül büyüdü,
ve ben o külden yeniden doğmayı bile istemedim.

Kalbim bir han artık, gelen geçer konaklar,
kimisi iz bırakır, kimisi sadece yaralar.
Ama hiçbiri sen gibi yakmazdı içimi,
çünkü sen
en derin yangının adını taşıyandın.

Ve şimdi…
ben hâlâ aynı yerdeyim:

Bir yarım şehir,
bir yarım insan,
ve tamamlanmayan bir sevdanın içinde.

Kalbim sızlasa da benim için üzülme, alışkınım ben sana…