Gece çöktü yine sessiz omuzlarıma,
Bir adın düştü içimdeki yaralarıma.
Ne gelen dindirdi, ne geçen unutturdu,
Hasretin mühür vurdu bütün yarınlarıma.

Bir zamanlar gülerdi bu yorgun gözler,
Şimdi her bakışta seni arar izler.
Kader mi yazdı bu ayrılığı bize,
Yoksa sevda mı böyle yakar gizlice?

Ben seni bir ömür diye sevdim,
Meğer bir rüzgârmış avuçlarımda.
Dünyalara değişmediğim seni,
Kaybettim kendi yalnızlığımda.

Yollar uzun, geceler sensiz,
Kalbim hâlâ sana habersiz.
Bir gün dönersen eğer,
Bulur musun beni eski hâlimle?

Sokaklar adını fısıldar geceleri,
Duvarlar dinler içimdeki heceleri.
Bir fotoğraf kaldı senden geriye,
Bir de susmayan kalbimin sızıları.

Ben seni unuturum sandım zamanla,
Meğer zaman da yorulurmuş insanla.
Her geçen gün biraz daha anladım,
Bazı vedalar yaşarmış insanla.

Ne bir bedduam var, ne de bir ahım,
Sadece eksik kaldı benim sabahım.
Sen bahar olup açtın gönlümde,
Ben kışa mahkûm kaldım.

Ben seni bir ömür diye sevdim,
Adını yazdım kader çizgime.
Şimdi senden kalan bir avuç hüzün,
Yoldaş oldu sessiz gecelerime.

Dönsen bile aynı değil artık,
Kırıldı içimde eski saatler.
Sen gittin, zaman durdu bende…
Bir ömür seni bekledi bu kalp,
Bir ömür sustu bu saatler…