Dağladın yine beni deli gönül,
Kim söndürür içimdeki yangını?
Bir ömür verdim yetmedi sana,
Kim dindirir bu sevda sancını?

Ne gecem kaldı ne sabahım,
Talih kapımı kilitlemiş kara bahtım.
Bir sevdanın peşinde tükettim ömrü,
Geriye sessiz bir yıkım bıraktım.

Dibe vurdum, tutacak dalım yok,
Yaralarımın üstünde merhem yok.
Gönül hanından herkes geçmiş giderken,
Bana kalan sadece soğuk bir yol.

Yıkıldım, kalkamam artık yerimden,
Koptu umutlarım kader elimden.
Ne yar kaldı bana ne de ben kaldım,
Bir kül yığınıyım sevdanın içinden.

Dağladın yine beni deli gönül,
Kim söndürür içimdeki yangını?
Bir ateş büyüyor sönmez gecemde,
Kim sarar bu kalbin yarasını?

Deli gönül, yine kandın yine,
Bir vefasızı sardın yine.
Kül olup savrulurken gecelere,
Sen beni değil, kendini yaktın yine.

Bir gün sorarsan halimi rüzgâra sor,
O bilir içimdeki sessiz çığlığı.
Kabuk tutmayan bir yara gibi
Taşıdım yıllarca sensizliği.

Ne sana kızgınım ne de kadere,
Kırgınlığım gömülü geceye.
Avuçlarımda yarım kalmış bir sevda,
Adı konmamış bir veda hediye.

Ben seni ömrüm diye saklarken,
Sen beni bir hatıraya gömdün.
İçimde büyüttüğüm o büyük sevdayı,
Bir anda sessizce yarım bıraktın.

Dağladın yine beni deli gönül,
Kim söndürür içimdeki yangını?
Geçti sandığım bütün yaralar bile,
Öğretti bana sensiz kalmayı.

Deli gönül… geç oldu ama anladım,
Sen sevdayı değil, kendini yaktın.