EMANETİMDİR CELLADIMA

​Yüreğimi celladına emanet eden bir kadındım ben...
Hükmü çoktan kesilmiş bir sevdanın,
Darağacında sallanan sessizliğiydim.

Gözlerimde biriken o eski fırtınayla,
Sana,
en masum yenilgilerimi bıraktım.
​
​Ben ki,
acılardan zırhlar diktim üstüme,
Hangi kurşun yıkar,
hangi haksızlık eğer başımı?
Sustukça içimde büyüyen o ihtilal,
Şimdi usta bir şairin öfkesi gibi,
Vuruyor sitemin en koyu kıyısına.
​
​Bir hayalin cenazesi kalktı bu şehirden,
Üstelik faili de belli,
meçhulü de...

Sen saatleri o ihanet vaktine ayarla usta,
Ben artık rüzgarın dudağında bir isim,
Geceye bırakılmış asil bir çığlığım.
​
​Yüreğimi celladına emanet ettim etmesine de,
Bilmediler;
O cellat bile sustu bendeki bu yaranın heybetinden...

Şimdi eyvallahı olmayan bir kalem kaldı geriye,
Bir de mısralara sığmayan o mağrur kadın..!

​Emel Abokan
17/06/2026
05:54