KRİZANTEM ŞAFAĞI

​Yalnızlığımın içinden çıkıp geldiler,
Krizantem çiçeği gibi
Yana yana düştüler şafağına senimin.

​Ben yorgunum gülüm,
Kekre zamanların fahişe aşklarına.

Bir o kadar da sende ölüyorum şimdi..!

​Gece,
göğsüme basılmış kızgın bir mühür gibi ağır…

Avuçlarımda yırtık bir karanlık,
Dudaklarımda ucuz sevdaların geride bıraktığı o zifiri tat.

Kaç teğet geçtiyse ömür;
Hepsinde biraz daha eksildim,
Hepsinde biraz daha koptum köklerimden.

​Oysa ben,
Krizantemlerin soğukta açan direncini taşımıştım sana.
Yandım;
külüm bile utanmadı düştüğü topraktan.

Şimdi hangi kuytuya sığınsa bu ruhum,
Her virajda senin uçurumun,
Her sokakta senin o acıtan şafağın…

​Bırak,
dökülsün sahte baharların üzerimizdeki tozu.

Ben ki en koyu, yalnızlıklardan süzülüp geldim;
Şimdi sende ölmenin,
Sende diri diri gömülmenin tam vaktidir!

​Emel Abokan
26/07 /2026
03:00