KIRIK GÜLÜŞLER SENFONİSİ

​Dinle bak!
Yollar yine o içimi çürüten yalnızlığı fısıldıyor yüzüme.

Karanlık,
vurulup düşmüş bir gövde gibi
Uzanmış soğuk taşlara.

​Bu gece de ilmeğe taktım boynuma,
Sessizliğinde canıma kıydığım ne kadar ah varsa.

Sığmadı içime;
O devasa "sen"i, bile bile gömdüm bu karanlığa.

​Çekildi ayaklarım sokaklardan.
Duvarda birbiriyle savaşan kırık bir cam kaldı geriye.

Tütüp gitti,
savruldu ağzımdan
Sana sakladığım o son nefesim.

​Zehir kusacak tavanı göğün, simsiyah...

Ben tan vaktine karşı bu acımasız ayazda,
Kendi ipimi çekenle baş başayım.

​Hangi acımasız poyraz savurursa savursun!
Ben hâlâ beni dibe çeken o yıkık kıyıda
Sığınacak yer arayan o kimsesiz çocuğum.

​Ama taşlar buz,
Karanlık lal,
Işıklar kör...

​Öyle kalleş bir darbe vurdun ki ömrüme;
Tam bin gece,
Yere düşen neşemin ölüsünü kokladım ben
Senin o yokluğunun koynunda!

Emel Abokan
07/08/2026
02:30