MAVİ BİR SALINCAK

​Çocukluğumun incecik bilekleri takıldı zincirlere,
Bir dokunsam,
dökülecek gibi rüzgârın cebinden bilyelerim.

Sırtımı döndüm zamana,
Korkumdan değil,
Sadece biraz daha çocuk kalabilmek için…

​Bir ileri,
bir geri gidip gelen
Yalnızlık değil aslında;
Eski bir masalın içimde bıraktığı o ılık sızı.

Gözlerimi kapasam,
Annem seslenecek sanki parkın ucundan:
"Geç oldu,
hadi eve dön artık..."

​Ama zaman durmuş sanki bu tahta parçasında,
Sallandıkça hafifliyor kalbim,
Sallandıkça benden uzaklaşıyor dünya…

​Toprağa değmeyen ayaklarım şahidimdir;
Ağlamadım ben,
hiç küsmedim hayatın gürültüsüne.

Sadece durup dinledim paslı zincirlerin gıcırtısını,
Sanki giden her mevsimi
Ve hiç gelmeyen o eski neşeyi fısıldıyorlardı kulağıma.

​Avucumda sımsıkı tuttuğum soğuk demir,
Bana tutunmayı öğretti hayata.

Şimdi ne zaman bir rüzgâr esse uzaklardan,
Ruhum hâlâ o sessiz parkın ortasında,
Tek başına,
hesapsızca gökyüzünü süzüyor.

​Oysa kaç kez yandım bu salıncağın gölgesinde,
Kaç kez düştüm de dizlerimin acısını kimseye söyleyemedim.

İnsan en çok tutunduğu yerden sınanırmış meğer;
Ellerim demir kokuyor şimdi,
Yüreğim ise buram buram kırgınlık…😒

​Sırtıma yüklenen yılların ağırlığıyla değil,
İçimdeki o kimsesiz çocuğun sessizliğiyle sarsılıyorum.

Büyümek dedikleri,
Bir daha asla o kucağa dönemeceğini bilmekmiş meğer.
Kendi yaralarını kendi parmaklarınla dikmekmiş…

​Yıllar geçip gitse de üzerimden,
O tahta salıncakta sallanan küçük kız çocuğu
Hiç olmadı gidenlerin arasında.

Ben ne kadar büyüdüysem,
O kadar sakladım onu içimdeki en kuytu,
en sarsıcı yalnızlıkta..

Emel Abokan
24/07/2026
19:06

Şiirin Açıklaması ✍️Büyümek dedikleri,
bir daha asla o kucağa dönemeyeceğini bilmekmiş meğer.
Kendi yaralarını kendi parmaklarınla dikmekmiş…
​Bazen tek bir rüzgâr eser ve ruhumuz hâlâ o sessiz parkın ortasında,
tek başına gökyüzünü süzer. İçimizdeki o saklı çocuğa ve hiç geçmeyen o ılık sızıya…
​#MaviBirSalıncak #EmelAbokan #ŞiirSokakta #Edebiyat #Çocukluğum #Büyümek #GününŞiiri