MISRALARIN SIĞINAĞI

​Hiç bir karanlık örtmez sancılarımı,
Gün ağartısı düşlerin gölgesinde…

Zamanın teğet geçtiği kırık hatıralarda,
Kendi içime çekilirim her gece sessizce.

​Dokunur parmaklarım mazinin soğuk küllerine,
Ağırlaşır omuzlarımda yılların sızısı.

Gözlerimde bıkkın bir yorgunluğun izleri,
Kulaklarımda sönmeyen bir hüznün fısıltısı.

​Ne bir el uzanır gurbet kokan yalnızlığıma,
Ne bir ses dindirir içimdeki bu fırtınayı.

Hep mısralarıma sığınır çaresizliğim,
Avuçlarımda taşırım zamanın bıraktığı yaraları.

​Unutulmuş sokakların kuytu köşelerinde,
Savrulur umutlarım,
rüzgârın kırık kanadında.

Bu ömrüm geçer gider böyle kendi türküsünü söyleyerek,
Belki bir iz kalır öldüğümde,
bu garip şairin adında...

Emel Abokan ​
03/09/2026
04:46

Şiirin Açıklaması

Hayatın fırtınasında savrulurken ne bir el tutar ellerimizi,
ne de bir ses dindirir içimizdeki yangını...
İşte bu amansız çaresizlikte acılarımızı sarıp sarmalayan şefkatli bir kucak olur mısralar.
Ömür bir rüzgâr gibi geçip giderken, geriye sadece kelimelerden örülü bir iz kalır. ✍️

#MısralarınSığınağı #Edebiyat #ŞiirSokakta"