Mühürlü Defter

​Gelişin bir ihsandı,
Ruhumu temize çeken o dingin nehir...
Şimdi gidişin, göğsümde oturan sessiz bir gurbet.

​Senden önce geçen günlerin hesabını
tutmuyorum, tutmuyorum artık,
Zira sen, eksik bırakılmış ne varsa bu ömürde
Hepsini tamamlayıp öyle yürüdün sonsuzluğa.

​Yastığa başımı koyduğum her gece,
Yokluğunun açtığı o derin boşluğa eğilip
Sadece şükrediyorum var olmuşluğuna.

​İsyan değil bu, bir sadakat yemini;
Bir anlığına değil, bir ömürlüğüne sustum.
Gözlerin hâlâ en güvendiğim sığınak,
Hatıran, bu fani dünyada göğsüme iliştirdiğim tek hakikat.

​Teşekkür ederim yol arkadaşım;
Bana hem aşkın o en saf halini
Hem de bir ömre bedel o sarsılmaz dostluğunu bıraktığın için.

​Toprak seni aldı, beni yarım bıraktı sanıyorlar;
Bilmiyorlar ki, ruhu mühürlü olanlar ayrılmazlar.

​Şimdi hangi kapıyı çalsa bu fani gövdem,
Ardında senin kokun,
Senin sesin, senin vatanın…
Sonsuz bir vuslatın eşiğinde bekliyorum;
Sen orada bir kere öldün yarim,
Ben burada her gün inan.